Karanlık Şiir

Hiçliğin İlahisi;

Gece, aşık bir derviş gibi sessiz,  

Bir sanduka açılır Tanrı'nın terk ettiği mihrapta.  

İçinde:  

Bir avuç küflü kum saati tozu  

Solmuş bir nilüferin gözyaşları  

Ve unutulmuş son nefes...  

Rüzgar, ayrılığın ayinini fısıldarken,  

Derviş kanıyla yazar sunağa:  

"Biz...  

Hiç sevmedik.  

Hiç inanmadık.  

Hiç var olmadık..."  

Ve Aşık Derviş,  

Kutsal suya düşmüş şeytan artık,  

Bir günahın çürüyen naaşı...