Edebiyat ve Kültür Platformu
Yol Tükendi
"BEN TÜKENDİM"
Çaresizlik ne bilmezdim; gülümserdi yüzüm benim
Sanırdım ki, böyle gider; sarpa sarmaz düzüm benim.
Gün, güneşten yüz çevirmiş, ay, gecenin kıskacında
Hüzün artık son deminde, dertli çalar sazım benim.
Mevsim diyor; hazan vakti, yaklaşmış son ezan vakti
Kim bahçeme diken ekti? Güze dönmüş yazım benim.
Engel çıktı, hep direndim; yol tükendi, ben tükendim
Gedik dolu gönül bendim; tutmaz oldu dizim benim.
Sabırtasım dolmuş çile, sitem sultan olmuş dile
Dinlemiyor, beni bile; dile geçmez sözüm benim.
Huzur çıkmış öz yurdundan, gönül biçare derdinden
Uçan gençliğin ardından, bakakaldı gözüm benim.
Ecel gelmiş usul usul, eyvâh dolu bu son fasıl
Onmaz yaram var velhasıl; yoktur tadım, tuzum benim.
Bülbülüm, feryâd ederim, âh çeker, yanar, tüterim
Birgün, ansızın giderim, hiç bulunmaz izim benim.
Mecit AKTÜRK
Yol Tükendi başlıklı yazı Mecit Aktürk tarafından
23.05.2025 tarihinde sitemize eklenmiştir.
Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu, kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.
İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz.
Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
- Yorumlar 0
- Yorum Yaz
- Tebrikler
- Beğenenler
- Popüler Yazıları
Yükleniyor...
Yorum yazmak için giriş yapın.
