Limansız

Kıyıda mavi liman uykusu

ve sabaha uyanacak telaşıyla bir kadın

anneme benziyor gözleri

bilmemki aklından neler geçiyor

süzer alnım ortasına hüzünlü bakışını

çakmak kayalığında bir mısra gibi

güneşe kesmiş biraz

ondan az önce doğacak sanki sabaha

elma yanaklarıyla sürdü yüzüme özlemini

şu kara bahtımız ahh ecelini beklemeseydi diyorum

gerdanımıza dizilen bunca yıldızın avlusunda

milyonlar içinde bir alaca şafakta

şimdi yapayanlızız o kadınla

anneme benziyor baktıkça gözleri


haydi dedim şuracıkta yüreğimizi bölelim

cepheden bak yüzüme gece yokuşu dudaklarınla

sonra bir öpücük kondur yanaklarıma

amansız inen akşamdan habersizmişiz oysa

proletarya' nın gecekondu çığırtkanlığıyla

karanlığa kaptırıverdik ellerimizden mavi kanatlı martıları

tamda işte o yıllardır beklenen an derken

gülüşümüz son yağmurda ıslanıverdi

düşemedik kavruk şiirlerimizle çocukların kitaplarına

hep tozlu bir roman sayfasında

kimselersiz

epeyce sahipsiziz

dokunamadık sesine aşk şarkılarının

dilimiz ağzımızın köşesinden döndü hep

hep gitmelerin durağı olmuşuz ya

gelmek o kadar uyduruk kalıyor üstümüzde

bir yıldırım yangını aslında bizimkisi

kasıklarımızda ateş yancısı bir arzu

ne zaman bakarsa o kadın bana

anneme benziyor gözleri

annem kadar ayrılık oluyor yine

ne zaman bakarsam ben o kadına

uçurum çiçeği oluyorum birazda

kadınsa hep mavi liman, uykularda


yine terk ediyorum rüzgarın kanatlı atında dünyanızı

kılıcım küfürbaz

sakalımda şair yontusu...




10.04.2010/ 05:30 Ünal YİĞİT