Yalnız Kurt'un Son Türküsü

Loş ışıklı bir meyhanede,  

Bir adam kırık bir iskemlede 

Dirsekleri paslı masaya gömülü,  

Şişenin dibinde kaybettiği  

Delikanlılığını ve hür hayallerini arıyor...  

Her gece aynı ritüel:  

"Kurşun namlusu soğur gibi  

Rakının puslu girdabında,  

Sırtından vurulmuş ruhunu  

Kadeh kadeh boğuyor...  

Duvarda sallanan takvim,  

1980'in eylül ayında çivili...  

Dilinde rakının yakan tadı,  

Cebinde solmuş bir not defteri:  

"Bütün borçlarım ödendi" yazılı...  

Son yudumlar camda süzülürken,  

"Sayısını kendisi bile unuttuğu sigarasını" yakıyor;  

Kül tablasındaki izmaritler  

Geçmiş günlerin darağaçları gibi  

Gözlerinin yansımasında sıralanırken...  

Gaz lambasının titrek ışığı  

Sönerken homurdanıyor:  

"Yine mi aynı hikâye, be Reis?"  

Omuz silkiyor:  

"Ne yapayım, kaderim bu..."  

Çatlak dudakları türkülere eşlik ediyor,  

Elleri nasırlı ve titrek 

Parmak uçlarıyla masaya  

Bir çizik daha eklerken,  

"Yarın kesin toparlanacağım!" diyor...  

Sesi radyodaki "Yalnız Kurt" şarkısına karışıyor...  

Duvardaki saatin ritmiyle  

Namlunun soğuk sesine karışan  

Hüzünlü beste çalarken 

Anlıyor yenildiğini:  

"Yalnız ve yaşlı bir kurt oldum ben bu çağda."  

'Artık ne sürüye dönecek hâlim,  

Ne de karda izimi silecek rüzgâr esiyor.'" 

Sabah...  

Meyhaneci süpürürken yerleri,  

Buluyor:  

Masanın altında  

Ve şişenin dibinde  

Erimeye yüz tutmuş son mektubu

Tıpkı onun gibi  

Son Kurşun Soğurken...