Son İçki

Kırık aynalı bir odada  

Bir kadın tek başına  

Sırtını dayamış duvara  

Şişenin dibinde kayıp gençliğini  

Ve güzelliğini arıyor...  

Her yeni gece  

Kahve falı bakar gibi  

Rakının girdabında  

Dünle hesaplaşıyor...  

Zamanın duvarında asılı kalmış  

Bir eski takvim yaprağı gibi  

Dilinde tuzlu bir hüzün...  

Son damlalar  

Camın dibinde süzülürken  

Bir sigara yakıyor;  

Kül tablasında son ızmarit gibi kıvrılan  

Dumanıyla boğuşuyor...  

Masanın üstünde titreyen ışık  

Sönerken  

Anlıyor ki:  

Bu gece de  

Kendinden kaçamayacak!  

Yorgun elleri titrek  

Çatlak dudakları soluk  

Tırnaklarıyla küflü masaya  

Bir çizik daha atarken  

"Yarın kesin bırakacağım!" diyor  

Yüzünde acı bir tebessümle...  

Duvar saatinin tik taklarına  

Karışıyor Adnan Şenses'in  

O eskimeyen şarkısı:  

"Doldur be meyhaneci..."  

Ve anlıyor:  

Artık kimsenin kalbinde  

Ona yer yok...  

Sabah...  

Bir tek...  

Rujundan sızan kırmızı bir leke  

Kalıyor zamanın duvarında  

Ve dibe çökmüş limon çekirdekleri -  

Her geceki vazgeçişlerinin sessiz tanıkları olarak...