Kaçarken Kendime Çarptım

Karşımda duran boylu poslu adamın anlattıklarını bir yerden sonra dinleyemedim, utandım. Başım önüme düştü, içime içime çöktüm. Adama hak verecek cüretim yoktu. Ben bu adamın dediklerinin hiçbirini hak etmedim ama adama da “Sen haksızsın.” diyemedim. Süt dökmüş kediye döndüm, iki cümle kuracak kelimeleri seçemedim. O andan, o durumdan beni kurtaracak bir işaret, bir olay cereyan etsin istedim ama nafile… Evren benim bu zavallı durumumu çok sevmişe benziyor. Bu durumu zaruri, uzun uzadıya yaşıyordum; saniyeler dakika, dakikalar saat, saatler gün gibi geçmek bilmiyordu.

Nasıl oldu, kim dağıttı adamın üzerimdeki dikkatini bilmem, ama oradan kaçar adımlarla nasıl uzaklaştığını zincir bir marketin vitrinine siluetimin aks etmesi gözlerime ilişince anladım. Arkama döndüm, bayağı uzaklaşmıştım, nefes nefese kalmıştım. Etrafı kontrol ettim, üstümü başımı düzelttim. Hiçbir şey olmamış gibi, geldiğim yönün tersine yürümeye başladım, yavaş ve temkinli adımlarla.

Uzun denemeyecek bir yürüyüşten sonra, aklımın bana sinsi oyunları beni rahatsız etmeye başladı. Nasıl bir daha bakarım bu adamın yüzüne? Hatta nasıl geçerim o sokaktan? Kendimden nefret etmeye başlıyorum. İğrenç ve tiksinti verici buluyorum kendimi, buhranlı düşünceler içinde…