Ey Eşref-i mahluk insan!
Gülsün; farkında değilsin
"Düşün!" diyor her bir âzan
Dölsün; farkında değilsin
Ne sultansın ne hancısın
"Varım" dersen yalancısın
Şu âlemde yabancısın
Elsin; farkında değilsin
Kendine gel, gözünü aç
Vazifen ne? Nedir amaç?
Gökten inen suya muhtaç
Dalsın; farkında değilsin
İsyandayken fasılasız
Kâr umarsın hasılasız
Okyanusta pusulasız
Salsın; farkında değilsin.
Ne ederdin us olmasa?
Nefesine ses olmasa?
Ağzındaki süs olmasa
Lâlsin; farkında değilsin.
Akıl mahpus, fikir yoksa
Hakka mahsus zikir yoksa
Gönülde pus, kirin çoksa
Çölsün; farkında değilsin.
"Gün gelince", diyor yaprak
"Kefen biçer tene toprak"
Çiğner geçer nice ayak
Yolsun; farkında değilsin.
İnsan olan olmaz arsız
Yaşanılmaz gerçek Yâr’sız.
Aşkı bilmez, kalbi harsız
Külsün; farkında değilsin.
Şükür bekler nimet, rızık
Birgün gelir biter azık
Tefekkür et! Ayıp, yazık
Kulsun; farkında değilsin.
Mecit Aktürk
