Karanlığa Yazılan Dua

Sessizliğin sesiyle
Yürürken adımlarım,
Sessizliğinde dilim,
Kalbimi temizliyordu.

Umudumun rengiyse
Bende’sinde dururken,
Yüreğimin depreminde
Karanlığımı yıkıyordu.

Aklım çırpınırken
Kalbimse üşüyordu;
Soğuk rüzgarla haşlanan,
Saçı okşanmayan
Yetim çocuktum sanki.

Özleminle yanarken
Rüyamda yalnızlığım,
Cemaline aynaydı.
İçine çöken çocuk gibi,
                                       Sesini beklerken serabımda,                                                                                 Üzerime düşen                                                Nefesinse; ısıtıyordu.

Geceler, duaların kalbiydi...
Kalbimin içinden,
En derininde,
Karanlığa yazıyordum
Yakarımdan samimi eserimi.

Elimi uzattım,
Tutup da çek derken
İçime dökülen yıldızların
Seni bana getiriyordu.

Gözyaşım, secdemdeki sessizlik;
Sükûtun ikrarından
Yakarandım şimdi.
Yüreğimin sesiyse,
Dilimi örtüyordu.
Yakarımdan gelen…