İnsanlık

Fıtratım doğmadan evveldi

Leylak kokularıyla doğduğumda

Sevinen cümle alem

Nereden bilecekti

Gök kubbeyi tutup da böbürlenip yürümeyi,
Buğdayı eleyip un yapmayı

Ya dünyaya payanda olmak

Veya dişlisini, çarkını kırıp

Yerle bir olmak

Taş kalpli alçaklık zirvesinde

Merhametsiz hissiz olup

İblisle oynarken beddua almak

Bunları yapıp bir canavara dönüşmek

Ayak altına alınan gönlü

Köprüleri atıp birleştirmek

En azından kalpleri birleştirip

İnsanı mutlu etmek değil mi

Tarihin derinliklerinde unutulmadım

Asayla yarılan denizin

Derinliklerindeydim

Sapıklığa düşüp taşa dönüşen Lut  Kavmi de

H.z Muhammet Mustafa'ya pusu kuran da

Etten kemikten insandı

Bir Ademdim Arafat'ta şahlanıp

Havva'yla buluşan

Kabe'nin; Beytullah'ın siyah örtüsüne sarılıp

Ezan okuyan insana

Hacer anamızın suya koşmasını

İbrahim'in bıçağı

İsmail için körelmesi

Bu yaşananlar İnsanlığaydı

Ya da insan bir taş elmas  mı olmalıydı

Kralın başında durabilmek miydi

Zirvede kalabilmek için

İnsanın insanı öldürmesi miydi

Veya musallaya bir taş olup

Ölüye taht kurmak mıydı

Veya bir toz olup bulaşmak

Rabbimin kudretiyle sağa sola savrulmak

Toprakta fidan olup boy vermek

Yararlı olmaktı insana

Zalim insan olmaktansa.