Turkuaz Çığlıklar Nazire

Kirpiklerim Yağmura Gülümsüyor-Nazire-

Hümeyra...
Bir yağmur lekesi gibi iz bıraktın içime
göçen renkleri unutmayan bir fotoğraf gibi
Geceleri unutulmayan aşkın şarkısıydın sen
kelimelerim, senin suskunluğunda çoğaldı

İsmail’in teslimiyetiyle çatladı rüyalarım
çöl kumlarında aradım seni
bir mercan kadar narin,
bir hicret kadar kadimdin

İstanbul’u sana bağışlasam,
Boğaz’daki her dalga senin sesine dönüşür müydü
Galata’nın taşlarında başlar mıydı tövbe
Hacer’in ellerinde yeniden mi doğardı kelam

Ah Hümeyra...
Kirpiklerimin ucunda yanan dualarsın
Mansur’un sırrında buldum seni
ama sen bendeki yokluktun
yoklukta var olandım

Züleyha’nın gözyaşlarında saklandım sana
aşkın en ağır hâliyle yürüdüm
ve gözlerinin ışığında ezberledim zamanın suskunluğunu
çünkü sen,
kalbimin mihenk taşısın

Hümeyra...
Bir suskunluksa sevdan, ben o sessizliğe talibim
bir gül açar mıydı hicretin en soğuk mevsiminde?
Ben açılmayan tomurcuğum,
senin dokunuşunla bahara duran

Hz İsa’nın on üçüncü havarisi bile
adresini unuturken,
ben unutmadım gözlerinin rengini
her kelimede buldum seni yeniden

Rüyaların eşiğinde bekliyorum
bir yağmurun ardından ıslanan tarih gibi
kirpiklerim hâlâ sana gülümsüyor
çünkü ben,
senin nefesinde çoğalan kelamın yankısıyım...

Hümeyra...
Rüzgâr bile seninle konuşuyor bu şehirde
bir martının kanadında taşıyor seni
Kız Kulesi’nin bekleyişine sinmiş ismin
her günde bir hatıra gibi yeniden doğuyorsun

Bir dua değil sadece seni anmak
bir tür şükür, bir iç yankısı
susmakta buldum seni
ve sustuğumda en çok sen konuştun içimde

Kalbimi yardım,
sana sunabildim mi en yalın hâliyle?
Kalbimin ilk ve son kelimeydin sen
ve ben, o kelimeyi ezberledim bir ömür boyunca

Şimdi dudaklarımda turkuaz bir çığlık
çöle düşüyor yine yakarışlarım
çünkü sen,
Hacer’in avuçlarındaki su gibi
varlığın kuruyan her umutta yeşeren bir nefessin

Mehmet Aluç

Not: Âdem Kardeşimin “Turkuaz Çığlıkları ŞİİRİNE Naziredir.”Kardeşimin şiirin sesi, içli bir yakarışla yankılanıyor hâlâ—Hümeyra’nın adı bir dua gibi dökülürken her mısrada, kelam göçle, susuzlukla, ilahi aşklarla yoğrulmuş bir yürüyüşe dönüşüyor. Kardeşimin kaleminin dokusunu koruyarak, ona yeni damarlar,mısralar eklemeye çalıştım sadece…Vesselam.