Yolsuz Yolcu

YOLSUZ YOLCU

“Elestten Sürgüne”

İnsanlık bir ışıktı, yol sonunda söndü

Asırlar geldi geçti, fani devran döndü

İlk gün bir gündü sadece, temiz ve saftı

Hedef belliydi ama insanlık bölündü

Eller uzanırdı hep, o kadim ışığa

Namerdin gölgesi hiç düşmesin aşığa

Gözlerde fer kalmadı, bakamaz uzağa

Hedef belliydi ama insanlık şaşığa

Kini kundakladık biz, yıllarca büyüttük

Nefsi sofraya koyduk, öfkeyle tükettik

Ulvi olan insanlık, çokça harap ettik

Hedef belliydi ama insanlık kirlettik

Yolcu yola çıkmıştı, sokaklar kapalı

Döner durur devranlar, gönülden yaralı

Nefisler sarhoş olmuş, sönmüş her meşale

Hedef belliydi ama insanlık dalgalı

Ey gönlüm, sor nereye bu acı yolculuk

Kaybettin yönünü sen, kalmadı bir soluk

Dere derin, su bulanık, boğulmuş umut

Hedef belliydi ama insanlık yoksulluk

Koyun postu giymişiz, dalmışız sürüye

Fitneyle yoğrulmuşuz, düşmüşüz büyüye

İblis gururla bakmış, gülmüş hep gediğe

Hedef belliydi ama insanlık külhane

İlham perisi çöktü garip yüreğime

Bu geceden gündüze ağlaşıp durdular

Vicdanıma zorlu soruları sordular

Hedef belliydi ama insanlık sürgünde

Ne yapsak ne etsek, kâr etmiyor ki artık

İnsanlık pespaye her yanında var yırtık

Her yanımız ayrı oynar olmuş bir sıyrık

Hedef belliydi ama insanlık kıytırık