HANIM BENÝ TORPAÐAMA ULAÞDIR

               Aksak Ramiz, arazisi az ama bereketli topraklarý olan, sýrtýný bahar aylarýnda yemyeþil ot ve çalýlarýn oluþturduðu daðlara dayamýþ, önü adeta bir ovayý andýran, "köyler güzeli" diye anýlan, fakir olsalar da genelde alçak gönüllü kiþilerin oluþturduðu Kýrþehir'in bir köyündendi.

             Köy halký fakir ama gönlü ve sofrasý açýktý, fakirliðin getirmiþ olduðu eziklik onlara kusur deðildi, sahip olduklarý þükürle geçinip giderlerdi.

             Az da olsa çiftçilik ve hayvancýlýkla evin geçindiren Aksak Ramiz ara sýra çaðýran olursa duvar ustalýðý, amelelik, bað bahçe gibi iþlere de giderdi.

              Hanýmý Mesude’nin evlendiklerinden beri çaresini bilemedikleri içten içe sýzlayan bir derdi vardý, hoca muskalarý Topuksuz Emine’nin yaptýðý þuruplar derdine derman vermiyordu. Oðlu Fazýl’ý yedi sekiz yaþýna deðmiþti ki onu yetim býrakarak doðru dürüst bir gün görmeden ahrete göçüp gitti.

             Mesude’nin ölmesiyle Aksak Ramiz’in baþýna karlar yaðmaya baþladý, dedikodu olur korkusuyla komþu kadýnlar bir kap yemek dahi alýp kapýlarýný çalmýyorlardý. Ýki üç yýl sonra araya girenlerin yardýmýyla þehirde evde kalmýþ bir bayanla evlendi. Kadýn çok titiz birisiydi, eve komþulardan kim gelirse kapý kollarýný ve buna benzer eþyalarý tuttular diye iki saat temizlik yapardý. Aradan birkaç yýl geçtikten sonra Fazýl büyümüþ serpilmiþ iri yarý bir çocuk olmuþtu. Çok yaramazlýk yapýyor, konu komþudan þikayet getiriyor, bu yüzden analýðýndan azar iþitiyor, haliyle babasý da analýðýna çatýyor evde huzur kalmýyordu.

             Ýþ çýðýrdan çýkmýþtý bir gün analýk; “Ramiz ya bu çocuk evden gider ya da ben babam evine” diyerek Fazýl’ý bu evde istemediðini açýkça ortaya koydu.

             Aradan birkaç zaman geçtikten sonra Aksak Ramiz kendisine yardým etmesi amacýyla kandýrdýðý oðlu Fazýl’la beraber sýrtlarýna yüklediði buðday yüklü dört eþekle bir sabah erkenden Yerköy ofisinin yolunu tuttular.

             Ofiste buðdayýný satan Aksak Ramiz oðlunun gönlünü almak için ona çarþýdan bir þeyler aldýktan sonra cebine bolca harçlýk koyup gözündeki yaþlarý ondan saklayarak titrek dudaklarla ”Bak oðlum analýðýn seni evde istemiyor, ben seni burada býrakacaðým, Allah yardýmcýn olsun, sen baþýyýn çaresine bak.”

             Fazýl aðlayýp feryat etse de babasý birbirine baðladýðý eþeklerden birisine binerek aðýt tufan içerisinde ardýna bakmadan köyünün yolunu tuttu.

             Koca dünyada Fazýl tek baþýna kalmýþtý, herkes kendi derdindeyken onu kim dinlerdi ki, avutmak için kimi vicdan sahipleri ona harçlýk, þeker gibi ikramlarda bulunsa da bunlar garip yüreðini avutmuyordu.

             Aradan yýllar geçmiþti, Fazýl þöyle bir geriye dönüp baktýðýnda önceleri köprü altý çocukluðu, sonrasý sefaletle geçen gençlik, yaþlýlýkta da Ýzmir’in huzur evi, memleket hasretliði…

             Kader Nuran hanýmla onun yollarýný birleþtirdi, araya girenlerin yardým ve alkýþlarýyla huzur evinde sade bir düðünle dünya evine girdiler. Acýmasýz zaman hýzla ilerlerken yüreði memleket hasretiyle yanýp kavrulan yaþlanmýþ Fazýl illa ki oralarýn havasýný solumak topraðýnýn kokusunu içine çekmek istiyor, ara sýra hanýmýna “Haným beni torpaðama ulaþdýr” diye adeta yalvarýyordu.

             Elde avuçta birikmiþ üç beþ liralarý olmasa da Fazýl’ýn bu feryadýný duyan huzur evi sakinlerinden elinde olanlarýn yardýmlarýyla Kýrþehir’in yolunu tuttular.

             Uzun yol yolculuðunu kaldýramayan bir deri bir kemik kalmýþ yaþlý Fazýl yolda hastalanmýþtý, otobüs þoförü onu hastane kavþaðýnda indirdi, araya giren birkaç kiþinin yardýmýyla onu acile, muayene sonrasýnda da servise aldýlar.

             Oruç ayý içiydi anam hastanede yatýyordu, hanýmýmla ona yemek götürmüþtük, akþam ezaný okunuyordu ki yaþlý bir teyze bana “Oðlum yetiþ hele, beyim fenalaþtý.” Ben hastanýn baþ ucunda üç ihlas’ý okuduktan sonra Fatiha süresini yarýlamýþtým ki Fazýl amcanýn çenesi düþtü.

ERDOÐAN ÇALIÞKAN 14 08 2025 KIRÞEHÝR GERÇEK YAÞANMIÞLIKLAR