En Güzel Hediye Aşktır

Hediyelik eşya satan küçük bir dükkânda çalışan genç kızın daimi bir müşterisi vardı. Kendi boylarında, kendi yaşlarındaydı ve ne alacaksa mutlaka ona danışırdı yakışıklı delikanlı: kolye, anahtarlık, bilezik, bileklik, yüzük, toka, küpe, cüzdan ya da çanta…

Hangi ürünü önerirse, o da tereddütsüz onu alırdı. Ucuz ya da pahalı, güzel ya da sade… Kız neyi seçerse, onun sözüne güvenirdi kırk yıllık eşiymiş gibi.

Arada kaçamak sorular sormaya başladı kız:

— Kız arkadaşınız çok şanslı olmalı… Yeni mi evlisiniz?

Ama bu soruların ardından hep suskunluğa bürünürdü utangaç ve acemi aşık.

Bir gün, cesaretini toplayıp:

— Sen onu tanıyorsun, dedi.

Kız şaşkınlıkla gözlerinin içine baktı, sevinçle tahminler yapmaya başladı:

— Burada çalışan Selma mı?

— Onu tanımıyorum.

Aşk bazen tesadüfleri sever, bazen imkânsızlıkları… Bazen de imkanın içindeki imkânsızlıkları...

Bir hafta sonra genç kızı iyice merak sardı:

— Kız arkadaşınla tanışmak istiyorum. Şimdiye kadar benim maaşımın neredeyse iki katı kadar alışveriş yaptınız. Ona, dünyanın en iyi insanı olduğunu, sizi asla kaybetmemesi gerektiğini söylemek istiyorum.

Genç adam başını öne eğdi:

— Aldım ama veremedim ki…

— Ayrıldınız mı yoksa?

— Değil.

— Beğenmedi mi aldıklarınızı?

— Korkuyorum.

— Neden korkuyorsunuz?

— Reddedilmekten.

— Belki o da sizi seviyordur.

— Sevseydi söylerdi.

— Sen ona sevdiğini söyleyemezken, ondan "seni seviyorum" demesini beklemek haksızlık değil mi? Ver bana telefon numarasını, konuşayım onunla.

— Ne numarasını biliyorum ne de adını.

— Hoppala! Sen de iyice saçmalamaya başladın ha! Platonik mi bu?

— O ne demek?

— Karşılıksız yani… Tek taraflı, sadece duygusal.

— O zaman sana sormalı.

— Anlamadım.

— Çünkü o kişi sensin…