Bir Hastane Fotoğrafı

BİR HASTANE FOTOĞRAFI

İnsan, her an farklı bir insan mıdır

Yoksa

Her an, farklı bir insan mı yaratır

Bilmiyorum.

Kalabalığın çağıldadığı, yasaları ciyaklayan,

Çağıl çağıl çınlayan

Çan tınıları

Öldüremese de düşümü veya güdümü

Bastırıvereyazandır ve

Bastırılmak, anahtarıdır sarılmamın.

Nerede mağlup varsa ben onu tutarım.

Birinin yenilgisini ebelemek

Kader için oyun bozanlık demek

Olduğundan mağluplayım.

Oysa arasındayken bütün o hemşirelerin, doktorların

Sığınak yerinde mağlupların

Beklemek yerine ayak basmadığım, içine karışmadığım

Bir yer olmasını temenni edişim harbice bir taraf tutmaklığım

Olmayışındandır.

Oradaydım, mağlupların ilk ve son kalesinde

Daha dün, beni tiksindiriyordu

Işığı, şekli binanın, şemaili çalışanların,

Şaklaban bir doktora rağbet ediş,

İçtensizlik, içkinsizlik, işlemeyiş,

Daha doğmadan yenilmişlerin

Doktor koğuşlarında yenilgilerinin ivmelenmesi…

Yenilgileri üstlerinde durmuyor hiç iğreti.

“Hiç usanılır mıydı usandırılmışlardan”

Demiştim önce

haklanmamdan önce

Ama

Beni kusturuyor artık

Sarı ışıklı koridorun uçsuz bucaksız

İnsan fışkırtan, insan tıksındıran, cansız

Sonsuzluğu…

Hani uçlu bucaklı evimdeyken,

Beni kondurduğu babamın,

Sonsuzluğu, sahip olduğu mağlupların,

Gıptalardım.

Gıptalanmak da meçhul kalmakmış, anladığım.