Fazlasýyla kan gördüm bu aralar, sevgilim. Yaralar gördüm; baþkalarýnýn acýsýnda direnen yanlýþlýklar gördüm. Gün, tebeþirle yazýlýrken tahtalara, sensizliðin çoðalýþýný yaranýn hakikati olarak benimsemeyi öðrendim.
Sessizlik bizde aþkýn müsait çýðlýðýdýr. Ses veriyoruz birbirimize, eslerimizde. Esenlik dolu yarýnlarda birbirimize yâr olmamayý ezberlemiþken… Sana geceler tatlý, bana yokluðunun gözünün aydýðý saniyelerle geliyor. Bir ömür gibi.
Nefesinin paydosuna baþkasýnýn gözlerini iþlemiþsin. Kokunun baharýna kolonyalar dost olmuþ: ona sarýlýrken.
Ben, hayalinin namzeti nimet sayýlan fütursuz hayaletlerin hayata karþý savunma geliþtirip bir daha insan sevemediði silik sonbaharlardayým. Senin mevsimine yaraþamam.
Çok sevmenin ve hep sevmenin bir bedeli var: rahatça kaybetmek. Hiçbir kaybediþ bu kadar kolay olmuyor. Bir seviþinle yitiriyorsun.
Güzüne deðmeyen hallerim, sözüme itimat etmeyen dakikalarýn alarm kurup ayrýlýða her gece yeniden baþladýðý zaferlerdedir.
Tamam.
Peki.
Sözsüz kýyamlara kýyamam ben de. Yol, iç çekiþlerime bir frenk üzümü; þarabýn hoþluðunda kaldý saadetimiz.