Sekiz Milyarda Sıfır

Seni kalbimin süveydasına devrettim. Güzün ve ipekten örülen çaresizliklerin, saf dışı bırakılan kadim gerçeğiydin. Aşk Tanrısı’nın bileği burkulurken, süveydanın otantik boşluklarına hasreti iliştirdim. Şairler ve yazarlar süveydayı hicrandan; ben hem yazar hem şair hem de bestekâr olurken, diferansiyel denklemlerin matematiğime hiç uğramayan merhabasında tükettiğimden tanıdım. Sana, bana, bize aşk olmaz.

Bir başkasına kelimeler harcadım. Yirmi dokuz harfin âlâ hecelerine müptela ve zift karası cümleleri okudu. Rast makamı, hicazkâra düşmanca yaklaşan alametifarika…

Dipsiz, her geceye virane gönlün rahat olsun diye kuytu köşede kendine yer edindiği sensizliklerde; aroması gündüze terennüm ve tecessüsken ben yazdıklarımla “tijyen” oldum. Öyle karanlık bir kethüda ve öyle derin ki sebeplere vesile sensizlik; prizlere tornavida, kalbimdeki elektriğe amenna budağı bir kifayet.

Unutuldum. Teyemmüden cinayet. Unutulduk. Bu aşk bizi almaz. Bir insan bir insana yâr, bütün aşıklar birbirine denk ama biz; kalbi iklimden Kerbela yuvasına bir garip serçe…

Hiç uçmadık. Ummadık. Umulmadık.

Gözlerim doldu; bir dinamik yangın söndürme girişimi bu. Üstüne alınma.

Alazlara refikayım defaatle; gam gemiye azık, sensizliğe cepken…

Tükendik. Refakat ettik. Bittik.

Kuzey Yıldızı, gezegenlerce bizi ayırdı.

Sekiz milyar insanda tek değiliz ki artık.

Dilara AKSOY