Aynanın Çığlığı

Mutluluğun cebinde bir telaştım.Otuz altı kere daha darbe yiyip Kenan Evren’i evrenden somut bir zamanda bulmalarına sebep olmuştum: hörgücünü kendisinden saklayan develerin. Taş gibi sert, gölge gibi yitikti.

Duygularımın şelalesine bir ferman, bir rüya ve kalabalık şehrin yol hikâyesiydim.Gitmekten gitmiş birinden gidememişti yüreğim. Ne alaka yani? Buğulu gözlerimin yıldız müsemmasında ışıklara paranormal bir merhabaydım. Daha fazla acı istemiyordum. Acı biberlerin kanuna göre hareket ettiği yaman çelişkilerde perdeyi toprağın özgürlüğüyle çekmiştim.

Sözcükler karışıyor, dumanı her sancıdan içine çeken sigarayla yarıştırılıyordum.

Ben bu sevda düzenini anlayamam. Sılada yaren, sıvamada değersiz bir kâğıt mıydım? Yırtıldım.

Sayfayı çevirdiklerinde harfimin en ince detayının görünmez olduğunu gördüler.Ben işte böyle bir yokluktum.

Sevdanın çok, fon müziklerinin hor olduğu bir yazgıdan elim boş dönüyordum.

Fiilen yaralı, hükmen mağlup hicivlerde üstüm başım dilenciye rakip bir zulmette.Beni bana bile layık görmediler.

Su perisi perişanlıkla saçlarını yalnızlığa taradı.Harfler dağıldı, hanlar hamamlar kapandı. Yazarın kalbinin zenginliği bile fakir görünüyorsa, elemine hücum yeleği giyen kalbinin ekmeğini yanlış anlamlar yiyecekti. Horlardı, yorlardı, yazarı kendine bile layık bulamayanlardı.

Eksiğin ekside hafif hicazkâr ve çoktan salınımlı olduğu birlerdi. Bir kişilerdi.

Nefretinin gül bahçesinde direndim, dikendim ve kendime battım adamcağızım.

Dilara AKSOY