ARTIK EVE DÖN BABA

Gün boyu koþturup duruyorum,

Bütün çocuklarýn isimlerini ezberledim sokakta,

Annemin azarlarýný bile kopyaladým desem þaþýrma.

Üzerime ne kadar dikkat etsem de,

Nereden geliyorsa toz toprak bulaþýyor yanaklarýma.

Ýnsan kirlendiðine sevinir mi?

Ben seviniyorum baba,

Az sonra mis gibi yýkayacak beni annem,

Ben tertemiz kýyafetlerimle bakacaðým yollarýna,

Artýk eve dön baba…

Dün kardeþimle paylaþtýðým oyuncaklarla kavga ettim,

Neden diye soracaksýn biliyorum,

Sen yine yoktun uyandýðýmda,

Ben de bütün hýrsýmý oyuncaklardan aldým.

Kardeþim aðladý,

Ben de aðladým,

Ama seni getirmedi aðlamalarým.

Artýk eve dön baba,

Þefkatini, sýcaklýðýný özlüyor avuçlarým…

Geçen gün annemi gölgesiyle konuþurken yakaladým,

Kýzma ama gizli gizli dinledim.

Onu daha sevmediðini,

Onunla hiç ilgilenmediðini,

Eskisi gibi bir yerlere götürmediðini,

Ýnsan  gibi görmediðini, söyleyip durdu annem.

Söylesem mi bilemedim,

Hatta biraz da aðlýyordu annem.

Özür dilerim bunlarý gizlice dinlediðim için.

Galiba annem de çok özlemiþ seni,

Bu kadar çok çalýþmak yeter,

Artýk eve dön baba…

Aslýnda kaç kere sordum anneme nerede olduðunu,

Ya iþi var dedi,

Ya toplantýda…

Nereden geldi aklýma bilmiyorum,

Oturduðun sandalyeyi hayal ettim,

Yazý yazdýðýn kalemi,

Ve hiç çýkarmadýðýn gözlüðünü.

Bir an gözlüðün olmak istedim,

Hep yanýnda olurum diye,

Ben yanýnda olursam getirirdim seni eve.

Annem artýk gölgesiyle konuþmaz,

Ben kardeþimle kavga etmezdim,

Artýk eve dön baba…

Mahallenin sokaklarýndan dönmek istemiyorum,

Neden döneyim ki

Nasýl olsa sen yoksun,

Ýçimde büyüyen nedensizliðimle,

Babasýnýn ellerini tutan çocuklarý kýskanýyorum.

Annemin sözlerini bile dinlemiyorum artýk,

Koþa koþa gittiðim banyolarý da istemiyorum,

Sanýrým yokluðunda hýrçýnlaþýyorum,

Daðýlýyorum,

Kayboluyorum,

Senin olduðun zamanlardaki,

Mutluluðumuzu özlüyorum,

Artýk eve dön baba,

Artýk eve dön…

Âdem Efiloðlu

23 Mayýs 2025

Saat. 16.00