İçimizde Hâlâ O Topun Peşinden Koşan Çocuklar Var

İçimizde Hâlâ O Topun Peşinden Koşan Çocuk Var

   Bir zamanlar yalnızlığın hüküm sürdüğü topraklardı burası. Rüzgâr, hiçbir şeye çarpmadan geçerdi; ne bir duvar, ne bir pencere, ne de bir insan sesi. Gökyüzü, yere dokunmadan süzülürdü. Ama sonra, bilinmeyen bir çağrıya kulak veren eller geldi. Eller ki, geçmişin suskunluğuna karşı bir direnişti. Her biri bir umut taşıyordu, her biri bir hikâye. Yavaş yavaş yükseldi yapılar. Her biri, bir başka hayalin gövdesiydi. Kimisi çocukların kahkahasını sakladı duvarlarında, kimisi yaşlıların sessiz duasını. Kimisi bir aşka tanıklık etti, kimisi bir vedaya. Ama hepsi, bir zamanlar unutulmuş olanı hatırlatmak için vardı. Bu yer artık sadece taş ve betonla örülü değil. Her köşesinde bir dokunuş, her sokakta bir nefes var. İnsanlar yürürken geçmişin izlerini silmiyor, aksine üzerine yeni anlamlar inşa ediyor. Her adım, bir başka yaşamın yankısı.

   Ve belki de en güzeli: burası artık sadece bir yer değil. Burası, yeniden doğmanın, yeniden bağ kurmanın, yeniden sevebilmenin mümkün olduğunu fısıldayan bir hikâyeyi barındırıyor. Sessizlikten doğan bir melodi gibi dinliyorum sokağımızı. Gün doğarken, bu yerin ruhu da uyanıyor. Her pencere, bir başka sabaha açılıyor; her sokak, yeni bir karşılaşmanın eşiğinde. İnsanlar birbirine selam verirken, geçmişin izleriyle bugünün umutları iç içe geçiyor. Burada zaman, sadece ilerlemiyor—aynı zamanda iyileştiriyor. Bir çocuk, kaldırımda tebeşirle bir güneş çizerken, yanından geçen yaşlı bir adam gülümsüyor. O gülümseme, belki de yıllar önce kaybedilen bir dostluğun yankısı. Belki de hiç tanımadığı bir geleceğe duyulan güvenin işareti. Bu şehirde her şey, bir başka şeye dokunuyor. Her yaşam, bir başka yaşamla kesişiyor.

   Ve en güzeli: kimse buraya tesadüfen gelmiyor. Her gelen, bir arayışın peşinde. Kimisi huzuru, kimisi anlamı, kimisi sadece bir nefeslik durak arıyor. Ama hepsi, bu yerin sessizce sunduğu cevabı duyuyor: “Buradasın. Ve bu yeter.” Zaman, sokakları değiştiriyor. Eskiden ayakkabılarımızın izini taşıyan kaldırımlar şimdi yabancı adımlarla dolu. O eski taşların arasına sıkışmış kahkahalar, bağırışlar, “taç mıydı değil miydi” tartışmaları… Hepsi birer hatıra artık... Ama belki de mesele sokakların değişmesi değil, bizim değişmemiz. O günlerde bir duvar, bir taş, bir boş arsa bile oyun alanıydı. Şimdi o yerlere dev yapılar dikildi, sessizlik yerini gürültüye bıraktı. Ama o sokaklar hâlâ bir yerlerde yaşıyor—belki bir fotoğrafın köşesinde, belki bir rüyanın içinde, belki de tam şu anda bu cümlelerde. Çocukluk, mekâna değil ruha bağlı. O yüzden bazen bir esinti, bir ses, bir koku bile bizi yıllar öncesine götürebilir. Belki sokaklar benzemiyor ama içimizde hâlâ o topun peşinden koşan çocuk var, vesselam.

Mehmet Aluç