Çaya Veda

Aklımın ucundan bile geçmezdi sana böylesine veda edeceğim…

Her adını andığımda yüreğim yanıyor, gözlerim doluyor. Kolay değil; koskoca kırk yıl dostum oldun. İyi günümde de kötü günümde de hep yanımdaydın. Seninle yaşadım en sade ama en anlamlı anları… Artık çay içmekten vazgeçtim. Ne göresim var, ne içesim.

Sabah ezanı okunurken demliğin buharı mutfağı sarardı. O ince belli bardakta parlayan kehribar rengi, bana hep hayatın devam ettiğini fısıldardı. Sen, mutfak masasının başında, gözlüğünü burnunun ucuna indirir, “Şeker koyma, içinden gelir tat” derdin. Ben gülümserdim. Her sabah aynı cümle, aynı sıcaklık…

Şimdi o masa bomboş. Demlik toz tutmuş. Suyun fokurtusu yok, çayın kokusu yok. Sadece sessizlik.

Duvardaki saat bile sanki tik tak demekten utanıyor. Çünkü sen yoksun.

Hatırlıyor musun? O son sabah, yağmur yağıyordu. Sen çaydan iki yudum almıştın, sonra sessizce dışarıya bakmıştın. “Yağmurun sesiyle çay içmek gibisi yok” demiştin. Oysa ben, o cümlenin bir veda olduğunu o gün anlayamamıştım.

O günden sonra her bardak çay bana seni hatırlattı. Her fokurtu, her buhar, her yudum...

Ve sonunda pes ettim. Çaydanlığı rafa kaldırdım, bardağı kutuya koydum. Çünkü artık çay, sadece su ve acı anı demekti.

Kırk yıl dostum oldun sen — kimi zaman bir insan, kimi zaman bir alışkanlık, kimi zaman sadece bir bardak çay…

Ama hepsinde “sen” vardın.

Ve şimdi “sen” yokken, hiçbir şeyin tadı kalmadı.

Belki bir gün yine demlerim, kim bilir…

Ama o gün, içinde senin kokun olmazsa, o çay yine eksik kalır.

Yeniden tiryakisi olur muyum bilmiyorum ama  en çok seni düşünerek çay içmeyi özledim penceremden başıboş dolaşan insanlara bakarak.

Aldığım ilaçlardan olsa gerek çay artık bambaşka kokuyor burnuma,rengi ise midemi bulandırıyor,anladım ki çok sevenler mutlu olmazmış...

" Çay var gel,"diyen eşime dostuma; "çayını soğutma,"diyen anama ve " çay yapayım yorgunluğunu alır,"diyen ablama söyleyeceğim bir sözüm var:

"Sizlere afiyet olsun,eski dostuma selam söyleyin!"