Yemek Fişi

Şunu net olarak söyleyebilirim ki, dünyanın en zor işi insanlarla uğraşmaktır. Çünkü herkes sizi kendi istediği gibi anlayacaktır; böylece ne derdinizi doğru dürüst anlatabilirsiniz ne de onların dertlerini tam olarak anlayabilirsiniz. Ne iş yaparsanız yapın, ne söylerseniz söyleyin mutlaka bir tepkiyle karşılaşırsınız. Deyim yerindeyse ağzınızla kuş da tutsanız kimseye yaranamazsınız. Gün gelir, bozuk para gibi harcanan, kirli mendil gibi köşeye atılan ve sigara izmariti gibi üzerine basılan yine siz olursunuz.

“İşletme içerisinde işletme olur mu?” derseniz, evet olur. Kuaför, market, optikçi, çiçekçi, masaj salonu, çantacı, fitness salonu ve kuyumcu gibi esnaflar otel bünyesinde bulunur. Ancak orada çalışanlar otel personeli değildir; çalışma saatlerini ve maaşlarını kendi patronları belirler. “Müşterinin kullandığı alanları kullanmaları yasaktır.” denir ama hemen hemen her yerde müşteri gibi takılmaya devam ederler. Üstelik yetkililer de otelin prestiji için buna çoğu zaman göz yumar

Otel personeli olmadıklarını söylemiştim. Personel yemekhanesinden yemek yiyebilirler fakat fiş getirmek şartıyla. Bizler sadece anlayış bekliyoruz ve bazı uygulamaları da onların vicdanına bırakıyoruz. “Fiş” diye diye dilimizde tüy bitti koca adamlara. Her seferinde aynı mazeretler:

“Akşam getirmiştik.”

“Muhasebe bugün kapalı.”

“Yarın hepsini getireceğim.”

“Hay Allah, gene unutmuşum!”

Et yemeklerinin olduğu günleri benden iyi biliyorlar maşallah. İki hatta üç kez yemeğe gelenler oluyor. Fakat ‘Fiş nerede?’ diye sorduğumuzda suçlu biz oluyoruz. Hatta bazen de şöyle diyorlar:

“Babanın malı mı? Hepsini çöpe atacaksın zaten!”