Hüzünlü Bir Sabah

Yavaşça bakıyorum yürüdüğüm yola, bırakıyorum tüm hüzünlerimi, siliyorum gözümden tüm yaşları, gözüm kızarık, saçlarım dağınık, burnum akmış, küçücük çocuklar gibiyim bu sabah. Biraz öte de duran kağıt mendil bakıyor bana bir de aynada yansıyan pembe yanaklarım. Peçetem ile siliyorum yanaklarımı, burnumu ve topluyorum dağınık saçlarımı. Tarak acıtıyor canımı. Bir el değsin istiyorum, tarasın saçlarımı. Canım yanmasın, belki de ilk kez gözyaşlarımı biri silsin istiyorum. Yardımcı olabilir miyim diyor aynadaki yansımam. Yardımcı olabilir miyim? neden olmasın der gibi bakıyorum ona. Bir kedinin masum bakışları arasında. Saçlarımı usul usul tarıyor sevgi sözcükleri fısıldayarak. Yüzümü siliyor yavaşça okşarcasına. İlk kez öpüyor yanaklarımı zaman hisli Aynasından. Merhaba diyor yaşam penceresinden. Gözlerindeki pırıltı daha bir derinleşiyor. Kader izin veriyor gülümsememe. İçten, candan, yürekten. Kızarıyor yanaklarım onunla konuştukça. Sevmek istiyorum kendimi daha derinden. Öfke ve Kin ve nefret neyseki hiç barınamadı dünyamda o yüzden affetmem kolay oldu galiba.

Suyumu yudum yudum içiyorum doyarcasına hayata. Ve bu sabah izliyorum dünyadan alacaklı (aklı yitik insanları) ne çok koşuşturmaları var. Oysa hayat sakin, dingin, mutlu ve huzurlu. Seviniyorum kendime. Bana neden daha erken gelmedin diye sorasım geliyor fakat görüyorum ki en doğru zaman şuan. Şimdi anladım madalyon hep bana doğruyu neden gösterdi. Çünkü madolyon iyi olanlara verilirdi. Sevdim seni küçük kız diyorum aynadaki kendime. Sevdim seni küçük kız. Ne güzel şeysin sen öyle. Ne anlamlı Sözlerin var. Gel sarılalım pembe yanaklarından öpesim var. (N. D.)