Helen

Hep düşünürdün , içindeki huzursuzluğu, 
Elem verici kederi dağıtacak bir el aradın, 
Lenferdi bu hayat, her gün içten içe çürütüyordu. 
Elindeki eski.. püskü... Bir papirus, anlamadığın. 
Ne zamanı görüyordun , nede sesleri duyuyordun. 

Kaç sinir krizi.. kaç anlaşılamamak.. kaç deneme.. 
Eflatun daha çok yakışırdı sana belkide siyahtan, 
Lain miydin? Hayır.. hayır.. bu çok fazla olurdu. 
Lalelerden bir loda , geçtiğin yerlerde yetişen, 
Esiri değildin , görmediklerinin.. duyamadıklarının.. 
Rabıtındı bu hayata anlamlandırmak, düşünmek..