Sona

Ve renklerde bulmak seni...
Hüzünlendiğin kadar siyaha yakınsın,
Birkaç çocuk gülüşü alıp götürüyor seni beyaza doğru....
Belirsizleştiğinde düşüncelerin grileştiğinde , vazgeçme yaşamaktan ...
Bu sefer ben mumları yakacağım senin karanlığına ,
Belki güneş olamam amma pencerende duran bir kandil olma ihtimali ......

Ve herkes umursamaz olsada ...
Bir pandomim edasıyla baka kalsada yaşadıklarına , hissettiklerine , umutsuzluğuna...
Sana renkli turnalar getireceğim bir origami sanatçısının  umuduyla ...
Geçiyor zaman   biliyorsun " kimse durduramaz zamanı" demiştim ya hani...

Ve düşlerin olmalı bütün bu umutsuzluğun içinde,
Denizlere...mavilere doğru yüriyeceksin bu yolu...
Bazen kimse anlamasada , farklı bir lisanla konuştuğunu zannetsede...
Dalından düşmeden önce  olabilecek en iyi renginde olmalı ya çiçekler ...
İşte öyle... belki biraz kiremit eskisi , bir kahve kokusunda , zambaklarda  hatırlayacaksın sancılarını ...
Belkide  güleceksin hatırlarken kim bilir ...