Vee

Ve çürüdü gövdem sağlam değil bu dişbudak,
Dudaklarında biraz nem gibi kalmış yaşamak ,
Zihnimi kemirirken zaman ,tek umudum onu biraz aşmak ...
Denk gelmemiz imkansıza yakın , aşk tek atımlık bir ok ... payımıza düşen hedefi ıskalamak ...
Severdim sadeliği... kahve kokusunu...karda yürümeyi... amma yalın ayak ...
Her adımda biraz daha hissizleşiyor bu gönlüm ve gittikçe anlamsızlaşıyor bu hayat ...
Baksana kader ince ince örmüş ağları , oyun değil.. bir tiyatro gösterisi yaşamak...
Mülhem alınmış korkular , nefretler ve bütün çığlıkları taşıyan bu rüzgarlar ...

Ve yine yalnızım , burası renkli düşler ormanı değil kayboldum ...
Kim attı beni bu kara ormana? Söyler misin atmaca...
Nerde sandaletlerim , hayal ile  ruyayı silikleştiren fırçam , kim ulaştıracak beni benden başka o nihayi amaca ...
Bu zamanın yan etkisi  olmalı , içimizden bir şeyler çalar durur anca...