Sonbahar Yaprakları

Uzun, yorucu, yorgun bir sabahın akşamında yürüyordu yalnız adam. Sessiz çığlıklar atarcasına açmıştı yanan bağrını. Öfkesi, kini, nefreti neydi ki içindeki hiddeti. Cam balkondan ona bakan yansıması ardından pusluydu sonbahar. Döküyordu yapraklarını hoyrat rüzgar. Sulusepken düşüyordu gotik kentin, gotik binaları üstüne adeta üzerine gelircesine. İçinde kırılan bir sonbahar. Bir de parça parça parçalanan yitip giden yaşam. Uğrak sokakların ardından geçiyordu bayat hayat. Nefessiz, neşesiz, Hissiz ve sevgisiz. Çoraktı uğradığı topraklar. Ekinsiz geçmişti baharlar. Şimdilerde ıssızlığının acısı içinde çığlıklar... daha bir hayasızca akıp giderken hiddetine dayanamıyordu gökte yıldırımları çakan bulutlar. İçine içine işlercesine esiyordu asabi rüzgar ve dökülüyordu bir sonbahar gecelerine yapraklar... 🎶👇

https://youtube.com/watch?v=0S_-wSwM_ig&si=iMnJIwj9LOZEHopi