Yerel Bir Kıyamet Sonrası Rüzgarda Savrulan Son Yaprak Yaşam Artıkları

Adı; masum bir memnuniyet 
Ya da sadece hüznün konçertosu

Toparla beni  lirik şiirlerin ve öteki rüyaların zaman cetvelinden
Seni, romantik ama aynı zamanda serseri bir kalp avcısı olarak tarihe geçsinler
Ve bu şiir dururken gerek yok başka büyüye
Senin için sadece herhangi birisiyim
Oysa güzel ayrılıklar biriktirmiş o kadınım ben 

“Arcadia” beyaz gülün bitkin bir bahçeye; dağınık bir maziye armağan ettiği ağır hasarlı kalbin ilk durağı,,

“Arcadia” Uyku uyumanın insana yasak kılındığı saatlerde gıcırdayan boş bir beşik,,

“Arcadia” insanlığın bütün sefaletini ortaya döken büyük kusurlara rağmen ayakta kalmayı başaran anıt,,

Anladım…
Ruhuma iyi geliyor  “Arcadia”
Seni nasıl seveceğimi bilmiyorum
Veya bir zamanlar seni nasıl sevdiğimi hatırlamıyorum
Seni bileklerimde kronik bir ağrı gibi hissediyorum 


Yağmurlu bir günde miydi ilk buluşmamız?
Hayır bu doğru değil
Sonunda yaşamayı öğreniyor bu kadın
Daha az telaffuz ediyor ölümü 
İkinci bir şansım olsaydı eminim yine aynı yalana inanırdım
Gidilecek bütün yollara
Hepsine aşinayım artık
Seni tanıyorum 
Seni gittiğin günün hatırası kadar iyi tanıyorum 

Tanrı istemeseydi bunların hiçbiri yaşanmayacaktı
Ne sen ne de ben tabiatın o en bitimsiz güzellikteki zarif çiçeğine bakarken nutku tutulan aşıklardan olmayacaktık

Bir hikaye daha biterken iki pencere arasında umutla mekik dokuyan gözlerim ölesiye yorgun
Bitiyor Arcadia’nın yankısı
Başkalarınınki gibi aksın zaman 

Gelme artık 
Veya sen bana sadece uzaktan bak





Hibuskus Çiçeği