Aşkın Kıyısında Umut

Bir rüzgâr geçti kalbimden sessizce,
Adını fısıldadı, zamanı durdurur gibi.
Bir gül açtı sonra, ellerim titrerken,
Belki aşk dedikleri buydu 
Bir ihtimalin izi.

Gözlerinde bir bahar gördüm, solmayan,
Gecenin içinde parlayan tek ışık gibiydi.
Her yaradan sızarken eski bir hüzün,
Senin sesin dokundu
“Geçer” der gibi.

Ve ben öğrendim:
Aşk, kaybolmak değil, kendini bulmaktır.
Umutsa, karanlığın içinden yürüyüp,
Işığa inanmaya devam etmektir.