Gülinar

Sevdanın bahtı kapalı,son damlası kirpiğinde asılı,
Arzusu dillere düşmeden, kafesinde kendini astı,
figanını vicdan,isyanını acımsı bir korku bastı,
Dürüldükçe sarı günler hep kendine küstü,
Daraldı yüreği,gülleri yaprak yaprak döküldü,
...Sonra bir durdu bir düşündü,
Ne bir şey söyledi,ne söyleyecek bir şeyi kaldı

Bahçesinde yeşil bir asması vardı,
Salkımlarından sevdası arada bir sızardı,
Baharları acelece başını alıp giderken,
Koyu bir sancıyla küskün, küskün uzaklara dalardı
Sarı yapraklarda hazan, beyaz saçlarında hüsran,
... Ağlaşarak kolsuz kanatsız birbirine bakardı ..

Bilirdi adını beyazgül, çağırırdı Gülinar,
Bırak uğraşma ,her bahçe olacak birgün tarümar,
Vuruldun ansızın, kanına düştü beyaz yapraklar,
Gölgeler kol gezerken yüzünde,kapandı aşka giden yollar,
Alarak arkana gençliği gidiyorsun,
...Kal demeye ne güç yeter, nede var bir ihtimal..
Ümit SEYHAN,