Gönül

GÖNÜL

Özlediğimi sorma, toprak su özlemez mi?

Dağları delen gönül yolları düzlemez mi?

Gelmeyecek olsa da yar yolu gözlemez mi?

Sevgili hasretinin narında yandı gönül

Yağmur gökkuşağını, kalbim kıymet bileni

Geceler yıldızını, yar kalbine geleni

Kar, özlemez mi sandın, bağrında kardeleni

Zemheri soğuğunun karında dondu gönül

Uzanmazsa uzanan ellerime ellerin

Sırrına eremezsin suskun kalan dillerin

Gece gündüz an be an kurduğun hayallerin

İki nefeslik ömrü yarındı, dündü gönül

Gerçekler acı verdi sorular sorulunca

Dilden düşen siteme gönüller darılınca

Hayallerde uçarken kanatlar kırılınca

İstemeden hasretin korunda söndü gönül

Her gecenin sonunda beklenen her sabahın

Belki sende hükmü yok içten gelen bir ahın

Kendini, taştan ağır yaşanılan günahın

Vebalini ödemek zorunda sandı gönül

Ne amacı olur ki dünü unutanların

İnkârı mümkün müdür onca yaşananların

Geçmişini huşuyla, minnetle ananların

Ağlayan kalbin ahu zarına kandı gönül

Coşari ’mi sanmıştın bu aşkın tek suçlusu

Canı candan bıktırır şiirlerin içlisi

Çoğu zaman can yakar dilin sivri uçlusu

Yok gözü korkutunca, varına döndü gönül

23.08.2025/Samsun

İbrahim COŞAR