Eksiklik ya da kusur gibi görünen her şey, aslında kusur olmayabilir. Hatta bazı durumlarda, o "kusur" asıl işe yarayan bir özellik haline gelebilir.
Kusur anlamını yükleyen, insanlardır. İnsanların yüklediği anlamlar doğru olabileceği gibi, yanlış da olabilir. Normal şartlarda, benzerlerine kıyasla farklı olan, eksik ya da fazlalıklı görünenler kusurlu sayılır. Oysa farklı olmak, diğerlerine benzememek gerçekten bir kusur mudur?
Bu aralar kışın en soğuk günlerini yaşıyoruz. Soğuk kapıları ardına kadar araladı; ocak başına oturduk. Geceleri hava eksi derecelere düşünce, mahallelerdeki kapalı tatlı su çeşmeleri donuyor. Bugün su doldurmak için dışarı çıktığımda, birçok çeşmenin donmuş olduğunu gördüm. Sadece bir tanesi akıyordu; ondan su doldurabildiğim için içimden büyük bir sevinç geçti. Yoksa donmamış bir çeşme aramak için yollara düşecektim.
O beni sevindiren çeşmeye dikkatle baktım: Tam kapanmıyordu. Ne kadar zorlasam da musluğu tam çeviremiyordum. Yani normal zamanlarda "bozuk", kusurlu bir çeşmeydi. Ama o soğuk günlerde, birçok insan sadece ondan su doldurabiliyordu. İnsanlar önünde sıraya bile girmişti. Bugün, kusurlu sandıkları o çeşme herkesi sevindiriyordu.
Donmuş çeşmelerin ne zaman eriyeceği belli değil; belki haftalarca öyle kalacaktı.
Demek ki, kusur gibi görünen her şey aslında kusur değildir. Sadece diğerlerine benzemiyor ve farklı işlevleri var. Kapanmayıp hafif açık kalan o çeşme, soğuk havalarda donmuyordu. Sıcak günlerde ise kediler, kuşlar, arılar ve diğer canlılar sadece ondan su içebiliyordu. Etrafı yeşilliklerle, çiçeklerle doluyordu.
Şimdi kusur kimde? O açık kalan çeşmede mi, yoksa sadece kendini düşünen, doğayla uyumlu olmayan insanoğlunda mı?
Farklılıklar kusur değildir. Çoğunluğun yüklediği anlamlar her zaman doğru olmayabilir.
