Tema
Üye Ol Giriş Yap
Anasayfa Şiir Deneme Hikaye Makale Serbest Kürsü Yazarlar Forum Sohbet Online Üyeler
(0 oy)

Zor Kız

Yasemin, arkadaş grubunun hem en güzeli hem de en çekingeniydi. Aşktan söz açıldığı an yüzü kızarır, başını öne eğer; olmadı konuyu değiştirir, o da olmazsa “çaydanlığın altı açık mıydı?” bahanesiyle ortamdan buharlaşıverirdi.
“Zor kız” derlerdi ona. Üç beş kişiden fazla arkadaşı yoktu, çok konuşmazdı, kimseyle kolay anlaşmazdı. Herkes sırrını ona anlatırdı ama Yasemin kendi sırrını mezara götürecek cinstendi.
“Günahlar ve sevaplar gizlidir; şakası da yapılmaz, reklamı da,” der, noktayı koyardı.
Derken bir gün öyle içten hikâye anlatmaya başladı ki dinleyenler kulaklarına inanamadı.
“Eyvah, bu da aşka düştü!” bakışları havada uçuşuyordu.

— Sokakta bir anda karşıma çıkıverdi, elinde çiçek vardı.
— Sana mı verdi?
— Yok… Dilini yutmuş gibiydi, konuşamıyordu.
— Sen konuşsaydın...
— Bana ne ya elin adamından! Yorgun argın işten dönmüşüm, bir de romantizmle mi uğraşacağım?
— Sosyal medya hesabını ya da telefon numarasını alsaydın.
— O telefon kullanamaz zaten teknolojiyle arası hiç yok.
— Nereden biliyorsun?
— Çünkü bu sabah yine gördüm.
— Aynı yerde mi?
— Aynı yerde. Kıpırdamadan bana bakıyordu ama yine pas vermedim.
— Bu ayazda sabaha kadar seni mi bekledi yani?
— Beklemeseydi.
— Yahu sen ne zalim kız çıktın! İnsan bir çay verir, bir çorba ikram eder! Adamı resmen cin çarpmış gibi çarptın.
— Merak etmeyin, şimdi mum gibi erimiştir; güneş açtı.
— Nasıl yani?
— Yahu kardan adamdan bahsediyorum! Mahallenin çocukları yapmış. Siz de hemen beni aşk masalına bağladınız özel hayatımı anlatacak değilim ya!
Sitede Önceki / Sonraki
Yazarın Önceki / Sonraki
Oylama
0 (0 oy)
  • Yorumlar 0
  • Yorum Yaz
  • Tebrikler
  • Beğenenler
  • Popüler Yazıları
Yükleniyor...

Yorum yazmak için giriş yapın.

edebiyatevi.com

Zor Kız

berberce berberce