🌳 HİKÂYE Zamanı
— İki Bilge Ağacın Yağmur Sohbeti
Yaşları zamanı aşan iki bilge ağaç varmış. Bu bilge ağaçlardan bir tanesi çok sinirli, diğeri çok neşeli ve gevezeymiş.
Kökleri, dünyanın hafızasına değecek kadar derine uzanıyormuş ve
Birincisi Sessiz Bilge,
Az konuşur, çok hissedermiş.
Yaprakları rüzgârla değil, düşünceyle sallanırmış daima.
Diğeri ise Şakacı Bilge…
Dalı çok, sözü daha çokmuş. Neredeyse hiç susmazmış.
Gülmeden konuşamaz, konuşmadan duramayan tiplerden yani.
Ne zaman yağmur yaklaşsa, özellikle Sessiz Bilge’yi kızdıracak bir hikâye anlatır korkuturmuş.
O gün de öyle bir gün olmuş.
Gökyüzü önce suskun ama asabi görünüyormuş. Güneş hiç çıkmasaydı eğer o gün kötü geçecek diye düşünebilirlermiş ama neyseki bulutlar gülümsüyorlarmış.
Sonra mavi damlalar yavaş yavaş gökyüzünden yeryüzüne süzülerek inmeye başlamış.
Her damla, adeta gökten düşen bir nota gibi ve Kelebekler vadiden gelen melek gibi görünüyormuş.
Mor, altın ve açık mavi kelebekler, Bilgelerin kulaklarında döndüler, yapraklarıyla oynadılar, dalların arasına kahkaha serptiler.
Derken gök gürledi. Kelebekler ağaçlardaki yerini hemen aldılar. Bilge ağaçlar minik, tatlı, akıllı kelebeklere hemen kol kanat gerip sığınmaları için yer açtılar. Adeta onları güçlü kolları arasında sığınak gibi sakladılar. Artık yağmurdan ve soğuktan korunuyorlardı.
Uzaktan yaklaşan fırtına sıradan değildi. Gözleri biraz korkmadı değil. Rüzgarla tepeleri savrulmaya başlamıştı ki şakacı hadi dans edelim dercesine rahat durmayıp diğerini kızdırmaya devam ediyordu. Kolundan tutmuş diğerini bırakmıyor ve hafif hafif salınıyormuş. Derken Şimşekler, sanki uzak bir yanardağdan fışkırıyormuş gibi
mor ve pembe ışıklarla göğe yükseldi. Büyük bir gökgürültüsü ile her yer aydınlandı.
Gece bir anlığına gündüz oldu.
O sırada, bilge ağacın gölgesinde bir kız dinleniyordu.
Yağmurdan korkmuyordu.
Çünkü ağaçlar onu tanıyordu.
Sessiz Bilge ilk kez konuştu.
Ama kelimelerle değil…
Şarkı söyleyerek.
Rüzgâr hafifti.
Yapraklar yeşildi.
Yağmur maviydi.
Ve arkadan,
güneş…
yağmurun içinden yansıyordu.
Bu, eğlenceli ve kutsal bir gündü ve
Doğa, kendi kendine gülüyor günü mutlu geçiriyor ve zamana eşlik ediyordu.
🎶 ŞARKI — “Hatırlayan Yapraklar”
Mavi yağmur iner gök yüzünden
Köklerim anlatır geçmişten
Kelebekler gülümseyerek neşe saçar havada
Zaman durur bu ormanda
Gök gürler homordanarak
Toprak uyanır kendi sesiyle
Söyle bilge ağaç, söyle bana
Pembe şimşek ne zaman gelecek
Yeşil yapraklar ne zaman neşelenecek
Korku sussun, neşe büyüsün
Biri şakacı, biri suskun
İkisi de bilge
İkisi de gökten daha uzun
Rüzgâr kemiklerimde eser
Her yaprak bin hayat gezer
Ruhun yanardağından
Renkler fışkırır zamandan
Söyle bilge ağaç, bir daha
Yağmur mavi, sen pembe
Güneş sızar damarlarımızdan neşe ile
Hayat güler, kahkahalar kalır içimizde
Yazan : Nurcan Doğru
(
Mavi Yağmur Ormanı başlıklı yazı
nurcan-dogru tarafından
7.01.2026 tarihinde sitemize eklenmiştir. Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu , kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz. Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. )
Okuduğunuz Yazının Site Kurallarını İhlal Ettiğini Düşünüyorsanız, Site Yönetimine Bildirmek İçin Tıklayınız.
