Mavinin Elli Tonu Kederimin Sonu

Uçsuz bucaksız bir kıyıda, göğün gözüme değdiği o eşiğe çakıldım kaldım.

Çakıl taşları sıraya giriyor bakışlarımda.

Kumlar inci gibi yanıyor, dalgalar ayak uçlarımı yalıyor usul usul.

Sen geliyorsun aklıma.

İçim daralıyor, taşacak gibi.

Kendi kendime seninle konuşuyorum;

tüm kırıklarımı, tüm kırdıklarımı döküyorum birer birer.

Ne suçlu aradım, ne suç.

Her şey olması gerektiği gibiydi.

Bilemedim serzenişlerin yersiz, düşüncelerin o maviliğin ta derininde olduğunu.

Her göğe baktığımda gözlerim seni arıyor.

Gittiğim her yerde izini sürüyorum.

Yanımdasın işte;

kalbimin en kuytu yerinde, bir nefes gibi, dokunamadığım kadar yakın.

Kelimelerin yetmediği,

karanlığın elli tonunun üst üste bindiği,

yağmurun çatılarda ağıt yaktığı gecelerde

hâlâ uyanıyorum sana.

Sevmek ile sevememek arasında asılıyım.

Beklemek ile neyi beklediğini unutmak arasında.

Özlemek, bilmediği gözlere açılan kapı.

Kalp çarpıyor kalbe, sebebini sormadan.

Rüyalarımda yürüyorum mavinin elli tonunda.

Uzakta bir ağaç yeşeriyor inadına.

Sıcak kumlar ayağımı, yüreğimi yalıyor.

Güneş vuruyor, ışıltılar içime işliyor.

Rüzgâr saçlarımı savuruyor, yüzümü öpüyor.

Gözlerimin nemini silip geçiyor zaman.

Bir başka sabah daha.

Umutlarım ve ben, yine baş başayız.

Öksüz bir çocuk gibi kalakaldım.

Donuyor ümitler bir yerlerde.

Birer birer soluyor mavilikler.

Gri, puslu, ağır.

İnceden inceye ağlıyorum.

Nazenin kalbim sızlıyor, ta derinden.

Kızıyorum zamana,

yeşermeyen her ana,

kaybedilen her umuda,

yazdığım her satıra.

Anılar canlanıyor gözümde;

acıdığım, acındığım o yer.

Bir çekyatın ucunda sabahı karşılıyorum yine.

Karanlığın her tonuyla yağmuru dinliyorum.

Toprak kokusu doluyor içime.

Koşturduğum, çamurda zıpladığım,

suyun içinde kahkahalar savurduğum zamanlar…

Çocukluk, gençlik, büyüme…

Ne garip bir yol.

Benden önce, ben ve benden sonra

tüm zamanlar…

Bağlarım, köklerim,

uçsuz bucaksız deniz ve gök misali.

Parıldadığınız her an için sonsuz teşekkür.

Yaşadım.

Nefes aldım.

Sevdim ve sevildim.

Teşekkür ederim.

Mavinin elli tonu,

kederimin son durağı.

küllerin içinden

Tek bir renk kaldı o da

Yaşamak.