Kapalı Kutu

Sigaran, çakmağın hâlâ bende,

Bizi çoktan unutmuşsun sen de.

Gözlerimde yanan ateş gibi,

İçimi yakıp gittin sessizce.

Kaderimi yazamadım yeniden,

Kimse duymadı içimdeki sesten.

Acınası zamanlarda sustum,

Kendi içimde kayboldum derinden.

Kapattım içimi, örttüm yaramı,

“Bitti” dedim tüm zamanlara…

Ama hâlâ bıraktığın yerdeyim,

Bir yağmur damlası kadar yalnız…

Kapalı kutu kaldın içimde,

Açamadım seni hiçbir gecede.

Gri bulutlar çöktü üstüme,

Kayboldum kendi şehrimde.

Söyle, neden yarım kaldık biz?

Hangi yolda eksildik sessiz?

Ben hâlâ seni yazarken,

Sen çoktan silmişsin bizi…

Narin bir çiçek gibiydim aslında,

Kendi bahçemde solup kaldım.

Şehirler üzerime yürüdü bir bir,

Kendime bile yabancılaştım.

Bulanık bir nehirde sürüklenirken,

Yıldız gibi yanıp söndüm.

Tutacak bir el aradım,

Ama en çok kendime döndüm.

“Üşütme kendini” derdin ya bana,

Şimdi ben fısıldıyorum sana…

Seç en güzel anları içinden,

Oku kalbimi bir daha…

Kapalı kutu kaldın içimde,

Açamadım seni hiçbir gecede.

Gri bulutlar çöktü üstüme,

Kayboldum kendi şehrimde.

Söyle, neden yarım kaldık biz?

Hangi yolda eksildik sessiz?

Ben hâlâ seni yazarken,

Sen çoktan silmişsin bizi…

Bir mektup yazdım bu gece zamana,

İçinde hasret, içinde dua…

Yıldızlar anlatsın seni bana,

Dokunamadığım yarınlara.

“Gelemem” dediğin anların içinden,

Belki bir gün dönersin yeniden…

Ama ben artık başka bir yerdeyim,

Kendime vardım en derinden.

Kapalı kutu değilsin artık,

Açtım seni kendi içimde.

Gri bulutlar dağıldı bir bir,

Kayboldum… ama kendimde.

Söyle, kim kazandı bu savaşı?

Aşk mı, yoksa yalnızlık mı?

Ben kendimi bulurken,

Sen kaybettin bizi…