Ömrüm II
Ömrüm…
Kışın
Kemiklerime işleyen soğuğundan
Usulca sıyrıldı.
Sanki biri içimde,
Tozlu perdeleri aralayıp
Odama güneş taşıdı.
Ömrüm…
Çatlayan dallarımdan yeni tomurcuklar fışkırıyor,
Adına sevinç diyemedim ama
Galiba…
İçerimde bir yerlerde
Yeniden filizlenen bir hayatın ayak sesleri yankılanıyor.
Ömrüm…
Bunca yorgunluğuna rağmen
Bir kuşun sabah ötüşünde,
Çiçeklerin baharı selamlayışında,
Güneşin doğuşunda,
Kendimi arıyor,
Kendimi buluyorum.
Ve biliyor musun?
Kaderin pas tutmuş kapılarında
İlk kez bu kadar cesur çaldım zili;
Çünkü artık biliyorum:
Baharlar,
En çok
Yaralananların hakkıdır.
Ömrüm…
Gel otur yanıma,
Kederi bırakalım bir yana.
Belki bu yıl…
Bizim çiçekler açma yılımızdır.
Belki bundan sonrası,
Hep bahar havası.
Hep bahar havası.
22 Kasım 2025