Ömrüm II 



Ömrüm…

Kışın 

Kemiklerime işleyen soğuğundan

Usulca sıyrıldı. 

Sanki biri içimde, 

Tozlu perdeleri aralayıp

Odama güneş taşıdı.


Ömrüm…

Çatlayan dallarımdan yeni tomurcuklar fışkırıyor,

Adına sevinç diyemedim ama

Galiba…

İçerimde bir yerlerde

Yeniden filizlenen bir hayatın ayak sesleri yankılanıyor. 


Ömrüm…

Bunca yorgunluğuna rağmen

Bir kuşun sabah ötüşünde,

Çiçeklerin baharı selamlayışında, 

Güneşin doğuşunda, 

Kendimi arıyor, 

Kendimi buluyorum.


Ve biliyor musun?

Kaderin pas tutmuş kapılarında

İlk kez bu kadar cesur çaldım zili;

Çünkü artık biliyorum:

Baharlar, 

En çok 

Yaralananların hakkıdır.


Ömrüm…

Gel otur yanıma,

Kederi bırakalım bir yana. 

Belki bu yıl… 

Bizim çiçekler açma yılımızdır. 

Belki bundan sonrası, 

Hep bahar havası.

Hep bahar havası.



22 Kasım 2025 


( Ömrüm -2- başlıklı yazı dedakive tarafından 11.01.2026 tarihinde sitemize eklenmiştir. Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu , kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz. Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. )
Okuduğunuz Yazının Site Kurallarını İhlal Ettiğini Düşünüyorsanız, Site Yönetimine Bildirmek İçin Tıklayınız.
 

EdebiyatEvi.Com | Edebiyat ve Kültür Platformu

EdebiyatEvi.Com | Edebiyat ve Kültür Platformu

EdebiyatEvi.Com | Edebiyat ve Kültür Platformu