Ve Sonra
(1)
Ve sonra,
İçimden bir ses usulca dedi ki:
Var olmak, fark edilmeden de sürer;
Fark edilecek kadar var olana değin…
Sonrası, var olmaktan da ötesi.
Yok olan tonla yaşayan olmuşken…
Ki çok acı gelir bu bana.
Bu yüzdendir…
Ben yok olamam.
Varlığımı sürdürmem gerek.
Ve sonra,
Ölümsüzlük iksirini bulmuşlar.
Denek: O şair…
Yaz demişler,
Önüne kağıt koymuşlar.
Yazmam demiş!
Dönek şair!
(2)
Ve sonra,
İçimden bir ses usulca dedi ki:
Yok olmak, er geç fark edilir;
En geç,
Fark edilemeyecek kadar yok olana değin…
Sonrası ihtimaller dallı budaklı.
Yok olmak istemeyenler
Çok olsalar gerek.
Ama ben!
Asla yok olamam.
Varlığımı sürdürmem gerek.
Ve sonra,
Ölümsüzlük iksirini bulmuşlar.
Denek: O şair…
Yaz demişler,
Önüne kağıt koymuşlar.
Yazamam demiş!
Kelek şair!
(3)
Ve sonra,
İçimden bir ses usulca dedi ki:
Var olmak, kendini saklayarak da sürer;
Saklanamayacak kadar var olana değin…
Sonrası, adını koyamadığın bir dünya.
Görünmeyen izlerle yürüyenler varken…
Ki çok ağır gelir bu bana.
Bu yüzdendir…
Ben yok olamam.
Varlığımı sürdürmem gerek.
Ve sonra,
Ölümsüzlük iksirini bulmuşlar.
Denek: O şair…
Yaz demişler,
Önüne kağıt koymuşlar.
Kağıdı beğenmedim, demiş.
Kaypak şair!
(4)
Ve sonra,
İçimden bir ses usulca dedi ki:
Yok olmak, sessizlikle de büyür;
En geç,
Sesin kendini duyamayacağı ana değin…
Sonrası, ihtimallerin sisli bahçesi.
Yokluğa direnenler
Çok olsalar gerek.
Ama ben!
Asla yok olamam.
Varlığımı sürdürmem gerek.
Ve sonra,
Ölümsüzlük iksirini bulmuşlar.
Denek: O şair…
Yaz demişler,
Önüne kağıt koymuşlar.
“Susadım” yazmış kağıda.
Susak şair!
(5)
Ve sonra,
İçimden bir ses usulca dedi ki:
Var olmak, bir iz bırakmak değildir yalnız;
İz silinecek kadar zaman akana değin…
Sonrası, izsizliğin geniş ufku.
Kendi gölgesini aşanlar varken…
Ki çok tuhaf gelir bu bana.
Bu yüzdendir…
Ben yok olamam.
Varlığımı sürdürmem gerek.
Ve sonra,
Ölümsüzlük iksirini bulmuşlar.
Denek: O şair…
Niçin hiçbir şey yazmazsın demişler,
Önüne kağıt koymuşlar.
Kağıda “hiç” yazmış.
Piç şair!
(6)
Ve sonra,
İçimden bir ses usulca dedi ki:
Yok olmak, bir alışkanlıktır bazen;
En geç,
Hatırlamanın yorulduğu yere değin…
Sonrası, adımların izsiz devrimi.
Yokluğa razı olanlar
Çok olsalar gerek.
Ama ben!
Asla yok olamam.
Varlığımı sürdürmem gerek.
Ve sonra,
Ölümsüzlük iksirini bulmuşlar.
Denek: O şair…
Yaz haydi, yaz artık demişler.
Yoksa öleceksin…
Yoksa öleceksin…
Kalemi eline almış.
Bir nokta koymuş yalnız.
“Nokta da bir başlangıçtır” demiş.
Noksan şair!
“.”
-1 Mart 2026
Yazarın
Önceki Yazısı