Uykum Kaçtı Aforizmaları




Paylaşmak sonunda

En zor matematik çıktı. 

Kim bilir…

Şu canların kaçı toktu, 

Kaçı açtı? 

Uykum kaçtı. 


Seçmekmiş: 

İnsanın en sessiz cesareti. 

Seçtim kelimelerimi… 

İyi sözler kapıyı tıklattı. 

Kötü kelamlar zile bastı, kaçtı. 

Anlam açtı. 

Uykum kaçtı. 


Rüyalarımda düşlerim… 

Dün gece dehşetli güzeldi oysa…

Gözlerim kapalıyken gördüm: 

Karanlığın katili; karanlığı kesti, biçti. 

Dalgalarında boğulduğu denizin… 

Köşeden dönünce görünen yüzü, 

Boyadı gök yakut’a sözü. 

Uykum kaçtı. 


Gece, penceremin önüne bir sandalye çekti.

Otur dedi, oturdum; sus dedi, sustum.

Meğer suskunluğum, dilimin eski bir arkadaşıymış. 

Söylediklerim değil, sakladıklarım büyüdü. 

Uykum kaçtı.


Yeryüzü bir mektup yazdı bana,

Zarfı yoktu, pulu yoktu, adresi bendim.

Okumayı öğrendim, inanmayı erteledim.

Hakikat, aceleye gelmeyen bir misafir çıktı.

Uykum kaçtı.


Bir insanın kalbi, bir şehrin en dar sokağıdır.

Dar sokaklar, tehlikeli mahallelerde bulunur. 

İki kişi yan yana zar zor yürür.

Biri merhamet taşır, biri gurur. 

İkisi çarpışınca lambalar titrer durur. 

Tabi yanıyorsa o gece sokak lambaları… 

Uykum kaçtı.


Dünya, taze diye sunulan eski bir alışkanlık.

Parıltısı bol, tadı eksik.

Kıvamı: jöle. 

Alıştım sananlar çoğaldı,

Alışamayanlar yalnızlaştı.

Uykum kaçtı.


Bir çocuk, yarının kapısına tebeşirle güneş çizdi.

Kapı açılmadı ama oda aydınlandı.

Tebeşirinin rengi sarıydı. 

Umut, kilide değil duvara çalışırmış.

Duvar, ilk kez utanır gibi oldu.

Farkettim bunu. 

Uykum kaçtı.


İyilik, gürültüyü sevmez.

Yavaş yürür, iz bırakmaz.

Kötülük hızlıdır, adını yüksek söyler.

Ben yavaş olanın peşine düştüm.

Kötülük de benim peşime düşmüş ola ki… 

Uykum kaçtı.


İnsan, kendine doğru yürüyen bir yoldur.

Varmak diye bir şey yok,

Sadece yön değiştiren bir sabır var.

Sabır meğer kalbin akılla tokalaşmasıymış. 

Uykum kaçtı.


Gece, omzuma bir yük koydu:

İncitmeden doğruyu söylemek.

Dilim titredi, kalbim dinledi.

Söz, yarayı büyütmeden de var olabiliyormuş.

Uykum kaçtı.


Bir masanın başında adımı unuttum.

Adım gidince yüzüm hafifledi.

Yüzüm hafifleyince gözlerim ağırlaştı.

Gözlerim ağırlaştıkça içim uyandı.

Hatırlayamadığım saatleri hatırladım. 

Uykum kaçtı.


İnsan gibi insan olmak,

Uzun bir yürüyüşün kısa kararı.

Yol uzadıkça karar berraklaşır.

Berraklık bazen uykuyu sevmez.

Berrak şiirler yazdım. 

Berraklaştım. 

Uykum kaçtı.


“Mezarını kendisi kazmış dedem…”

Geldi aklıma. 

Kendi ölümünü kendi elleriyle hazırladı, sanma. 

Sadece kendi mezarını kendi kazdı ve hazırladı. 

Ölünce, buraya gömün diye tembihledi. 

Babamla bendik yanında. 

Öldü. 

Ve oraya gömdük sonra. 

Uykum kaçtı. 


Nenelerim kardeşti. 

Yani; 

Akraba evliliği bir şair. 

Anne babası kuzen yani. 

Nenelerim ikisi de birbirinden güzeldi. 

Nenelerim yine aklıma geldi. 

Gülnaz ile Kiraz. 

Unutkanlık da bir hastalıktı. 

İki nenem de unutkanlığa yakalandı. 

Alzheimer yani… 

Unutmak çok kötüydü. 

Hatırlamamak bazen güzel. 

Hatırlamaksa aslında hep daha güzel. 

Uykum kaçtı. 



28 Şubat 2026/ 04.42 


( Uykum Kaçtı Aforizmaları başlıklı yazı dedakive tarafından 28.02.2026 tarihinde sitemize eklenmiştir. Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu , kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz. Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. )
Okuduğunuz Yazının Site Kurallarını İhlal Ettiğini Düşünüyorsanız, Site Yönetimine Bildirmek İçin Tıklayınız.
 

EdebiyatEvi.Com | Edebiyat ve Kültür Platformu

EdebiyatEvi.Com | Edebiyat ve Kültür Platformu

EdebiyatEvi.Com | Edebiyat ve Kültür Platformu