Geceyi İkna Etmeye Çalışanlar

Geceyi İkna Etmeye Çalışanlar

(1)

Geceye 

Uzun uzun baktım,

Sanki,

biraz konuşsak 

yumuşayacak gibiydi.

“Kal,” dedim karanlığa,

“sabaha 

anlatacak şeylerimiz var.”

(2)

Geceye baktım uzun uzun, 

Tuzu kuru ya tabii onun… 

Yumuşamadı hiç mi hiç…

Ve “kal,” dememe rağmen

Gitmekte kararlı gibi… 

(3)

Ben de geceye dedim ki usulca: 

“Eyvallah…”

Kal demek de bir sevgiydi,

gitmene razı olmak da.

Gece, sanki aşk ile başını eğdi;

Hiç acele etmeden,

karanlığını toplayıp…

yola koyuluverdi.

Şimdi 

şiirin yolu 

sana bakıyor, ey gece! 

(4) 

Bak, şiirin yolu bana bakıyor. 

Sünni ülkesinde, 

Alevi köyü yolları gibi sanki. 

Ki… 

Gitmesi zor… 

Kalması zor… 

Dönmesi zor… 

Varması zor… 

Varamaması kor… 

(5)

Gece bir an durdu sanki,

Yolların kaderini düşünür gibi…

“Eyvallah,” dedi usulca,

“ben de çoğu 

uzağa varamam zaten.”

Ve bir yıldız bıraktı yere,

belki biri 

Birileri 

dönüş yolunu bulur diye…✨

(6)

Ay da yolcu onunla birlikte… 

Gecenin yaveri… 

Gecenin ışığı… 

Gücünü 

gündüzün kaynağından alır. 

Alır ama… 

Alır başını gider ay… 

Arkasına bakmaksızın, 

Beklemez ki geceyi, 

Gider koşar adım… 

Koşar adım… 

(7)

Gece, 

yol kenarında durdu bir süre,

sanki 

gidenlerin ardından 

bakmaktı da bir çeşit bir töre.

Ay uzaklaştıkça inceldi gölgesi,

sessizlik büyüdü, büyüdü hevesi.

“Eyvallah,” dedi, dedi karanlık …usulca,

“her yolcu varamaz yoluna yolunca.”

Bir rüzgâr geçti, geçti ve gitti. 

saçlarını savurur gibi,

bir yıldız düştü yere, 

içimizi avutur gibi.

Beklemek… dedi gece,

en eski sabırdır belki de.

Kalan kalır, giden gider;

yol bilir yolunu, yolcusunu,

gece bilir 

her 

kader de vardır bir keder…

bir nebzecik de olsa 🌌

(8) 

Sonra, olsa olsa… 

Olsa olsa… 

Ay’ı klonladı insanlar… 

Gerçek Ay’dan farksızdı… 

Koşar adım, geceye koşarken, 

Karanlığını aydınlatmak uğruna… 

Gündüzü mezesi ederken… 

Varoş bir mahalleye uğradı, 

Kimsecikler onu… tanımadı! 

Oysa, 

O… 

Oysa… 

O, 

Gecenin karanlığına dost olacaktı. 

Gece, artık… 

İki katından daha da fazla aydınlık olsa da… 

İnsanların uykuları kaçsa da… 

Dertten kaçan eski uykuların, 

Ve en anlamlı tutkuların… 

Hiç varolamamış inançların… 

İlk ışığı olacaktı. 

İlk ışığı… 

(9)

Sonra,

gece

iki ayrı ay ışığının altında

Koşuyordu sabaha. 

Ve ay… 

Ve klon ay… 

Biri 

gökten bakıyordu hâlâ,

eski bir dost gibi.

Biri… 

insan aklının

camdan

soğuk

bir mucizesiydi.

Diğeri, 

Yaratan’ın 

esas mucizesiydi. 

Ay fısıldadı, 

Kendi kendine… 

Kendine fısıldadı…:

“İnsanların uykuları kaçsa da… 

Dertten kaçan eski uykuların, 

Ve en anlamlı tutkuların… 

Hiç varolamamış inançların… 

İlk ışığı bendim!”

(10) 

Ve bir dua ettiler,

Birbirlerinden habersiz, 

Birbirleriyle aynı anda, 

Birbirleriyle …ve aynı dua: 

Hiç varolmamış inançların, 

Ve en anlamlı tutkuların… 

Dertten kaçan eski uykuların… 

Sonuydu bu! 

(11)

Eğer sensen, 

Allah’san… 

Razıysan da, değilsen… 

Emrediyorum!: 

“Yok et kötülüğü!” 

Ve kadim, 

Ve yüce, 

Ve güneşten hallice… 

Ey yokluğun var’ı… 

Var’lığın yokluğu… 

Sensen 

ol deyince olduran, 

Ol de, olsun. 

Sensen 

öl deyince öldüren, 

Öl de, ölsün… 

Sensen eğer sen… 

Lütfen, inandığım olur musun? 

Var ettiğin dünyanda, 

Kötülüğü yok eder misin? 

Çocuklar ölmesin. 

Kimse aç kalmasın. 

Kimse zulme uğramasın. 

Duamsın. 

Duamdasın. 

Ey evren, ey insan, ey mahluk… 

Ey ay, ey güneş… 

Yol ver O’na… 

Belki… 

Bu dünyadakinden misal… 

Hani kötülük, 

İyiliğe karşı galip ya şu an… 

Şeytan belki 3-2 öne geçmişti ya hani… 

Karşısında Yaratan… 

Galip Allah’tır, kâfi… 

Zulüm çağında doğmak…: 

“Kenz-i Mahfi…”

(12)

Geceye 

Uzun uzun baktım,

Sanki,

biraz konuşsak 

yumuşayacak gibiydi.

“Kal,” dedim karanlığa,

“sabaha 

anlatacak şeylerimiz var.”

(13)

Geceye baktım uzun uzun, 

Tuzu kuru ya tabii onun… 

Yumuşamadı hiç mi hiç…

Ve “kal,” dememe rağmen

Gitmekte kararlı gibi… 

14 Mart 2026