Seneler

Dönüp te şöyle bir baktım maziye

Kuş gibi elimden uçar seneler

Kimi doğar kimi diler taziye

Birbiri ardına geçer seneler.

Bir dergaha düştüm sır oldu adım

Okur yazar oldum Mushaf kitabım

Damla damla koydum dolmuyor kabım

Ömrüm yudum yudum içer seneler.

Ne hükümran ser’im ne de bir şah’ım

Şu zalim Dünya’da yalnız seyyahım

Başak vermez oldu ektiğim tohum

Kurumuş dallarım biçer seneler.

Bağrımda hançerler çekilmiş kından

Delinir vücudum kanar her yandan

Güneşe hasretim gökyüzü zindan

Kadlime fermanın seçer seneler.

Derdim bir değildir ardı sıralı

Bir yâr kaldı bende dağlar maralı

Küsmüş kaderine o da yaralı

Adım adım gider kaçar seneler.

Bilmedim bayramı düğünü toyu

Yediğim ekmeği içtiğim suyu

Ben beni aradım hep yıllar boyu

Çileme dert kattı naçar seneler.

“Dilsiz’im” bu cefa sana yeter mi

Yanmayan ocak da duman tüter mi

Gül olsam dalımda bülbül öter mi

Belki bir tomurcuk açar seneler.

İsmet Bozkurt (Dilsiz Kalem)