Son Istasyon

Son İstasyon

Ben yorgunum dostum...

Umudumu geçtiğim son istasyonda bıraktım

Ben yoksulum dostum...

Tek sevdamı ilk demir attığım limana astım

Hep çaresizlik içinde.

Şimdi şiir satırlarında kendini arayan bir dilenciyim.

O kadar yoksulum ki

En güzel yıllarımı

En büyük hayallerimi

Güneşli günlerimi elimden aldılar

Göz göre göre çaldılar.

Tek varlığım

Gökteki yıldızlar

Dinlediğim sazlar

Geride kalan silinmeyen izler

Göğsümü dağlayan kırbaç gibi sözler

Ve....

Sevmeye doyamadığım nazlar.

Ben kimsesizim

Ne oğlum var, ne kızım

Sıcağına hasret kaldığım tek mevsim

Temmuz’da Zemheriye dönen yazım

Tek sığınağım.

Hafif tebessüm ettiren hüznüm

Yaprağı sararmış

Dalları kırılmış

Yeni bir baharı bekleyen güz'üm.

Ben hayata kırgınım dostum.

Benden geriye kalan

Hiç geçmeyen sonsuz sızım.

Şimdi beni bekleyen

Yaralı bir can yoldaşım

Son tren, son istasyon.

İsmet Bozkurt (Dilsiz Kalem)