Tezgâhlara Ucuzluk Düþtü

Ne mutlu bize ki, bu güne kadar görmediðimiz merhameti ve þefkati görüyoruz bizi yöneten muhterem beylerden.  Eee, sosyal devlet dediðimiz kurum garibin, gurabanýn ve geçim derdi olanlarýn ümit kapýsýdýr. Ýþte, tepemizde bizleri yöneten veya yönettiðini düþünen kelli-felli ve hatta kravatlý muhteremler tezgâhlarda bitlenmiþ, çürümüþ-pörsümüþ ürünlerin ¼ fiyatýna satýlmasýna göz yumuyor. “Ýsraf haramdýr(!)” mantýðý mýdýr nedir anlayamadým! Hal böyle olunca doðal olarak midelerimiz çöplük vazifesi görüyor.

Ýnsanlar gerçekten geçim zorluðu çekiyor. Bunun yalaný yok, her þey ortada. Çarþý-Pazar dolaþanlar hayatýn çirkin yüzünü pekâlâ görebilir. Cebi þiþkin olanlar, dünyaya ve ülkemize kendi gözüyle bakanlar elbette hayatýn bu acý ama gerçek yüzüyle yüzleþmek istemiyorlar. Onlar için hayat “vur patlasýn çal oynasýn” havasýnda.

Geçmiþ dönemleri hatýrlýyorum da çarþý-pazar ve iþletme denetimleri yapýlýrdý. Usulsüz, hileli, çürük ürün satanlar cezalandýrýlýrdý ve bu tür ahlaksýz esnaflara göz açtýrmazlardý. Basarlardý cezayý, gözlerinin yaþýna bakmazlardý.

Ücretler, maaþlar enflasyonun altýnda maalesef. Hele ki, kiralar asgari ücret seviyesine çýkmýþken maaþlar bir aylýk ihtiyacý karþýlayamýyor. Çarþý-Pazar gezenler, özellikle akþam vakitlerinde çarþýya inip, atýlmýþ, ezilmiþ sebze ve meyveleri topluyorlar. Bunu bizzat defalarca gördüm. Þimdi yeni bir formül geliþtirdi muhterem zevatlar. Esnaflar þimdi ezilmiþ-çürümüþ, bitlenmiþ ürünleri ekonomik tezgâhlarda ve market raflarýnda satýþa sunuyorlar. Ekonomik reyon!... Pardon, neresi ekonomik! Taze ürünün fiyatýný yüksek bulan yurttaþlar ekonomik reyonlara yöneliyor, çürümüþ ürünler arasýnda en az çürümüþ sebze ve meyveleri seçiyor! Ne de olsa ¼ fiyatýna!

Neden böyle oluyor acaba! Bunun bir izahý olmalý deðil mi?

Bence sebepler þu þekilde sýralanabilir.

a-  Çürük mal düþük fiyatýna satýlsa da esnaf vergi öder. Bu demek oluyor ki, çürük ürünler üzerinden devlete gelir saðlanmýþ olur.

b-  Zaten vatandaþ zorda, “dardayým dostlar dardayým” türküsünü söylerken, “çürük olsun, benim olsun. Kursaðýmdan bir dilim   sebze meyve geçsin yeter” mantýðý veya çaresizliði.

c-  Sosyal devlet, gýdalar üzerinden de vatandaþlarýn saðlýðýný korumakla mükelleftir. Vergi alalým, çürüðe-çarýða milleti   yönlendirelim sesleri kesilsin. En pratik iktisadi çözüm bu olsa gerek.

Bizi yöneten kelli-felli ve hatta kravatlý zevatlar, ülkenin þu haline baktýðýnýzda kelinizden-kravatýnýzdan ve dahi oturduðunuz koltuðunuzdan hiç mi utanmýyorsunuz. Sizin bu ahlaksýz ve aymaz tutumunuz memleketi çöplüðe mahkûm etti. Sonra çýkýp; “nereden nereye” nakaratýný söylüyorsunuz.

Evet nereden nereye, þimdi o sözü biz söylüyoruz sizin utanmayan suratlarýnýza. Sizden önceki, altýnýn, gümüþün, simidin, çayýn, kiranýn, et ve sütün, yumurtanýn velhasýl tüm ihtiyaç maddelerinin fiyatlarýný sizin döneminizle yan yana getirin ve o þarkýyý tekrar söyleyin bakalým, söyleyebiliyorsanýz.

Velhasýl, her toplum geleceðine kendi karar verir ve layýk olduðu gibi yönetilir. Tepemizdeki çürümüþlük ve aymazlýk devam ettiði, halkýn gözlerini açýp gerçekleri görmediði veya görmek istemediði müddetle bu ahlaksýz yapý varlýðýný sürdürecektir. Toplum olarak çürüyoruz ama uçuþa geçtiðimizi sanýyoruz. Ne tuhaf bir durum. Acayip bir illizyon!...