Cizre akþamlarý sarar düþleri,

Cudi’ye vardýkça uzar hasret gölgeleri.

Âþýklar aðlar Mem ile Zin gibi,

Kandil misali yanar gönüllerin yürekleri.

Kýrmýzý Medrese’nin kubbesinde yankýlanan

Melayê Cizîrî’nin dizeleri, yaralý gönüllere merhem olur.

Biz aþký Mela’dan öðrendik;

Bak Mela ne demiþ:

“Bülbüllerin gözü yüz gülde iken,

Yüz gülü daha seyreder.

Gül yanaklýlarýn baðýnda

Bana nar çiçeði renginde

Bir gül yeter…”

Dicle sularý aldý götürdü aþký;

Cizre surlarýnda izledik giden sevdayý.

Tufan koptu birden,

Babamýz Nuh’un gemisiyle;

Kaçýp giden aþký bulmaya indik deryalara.