Yeryüzünde kýþ,

Ölmek için süren çýlgýn bir yarýþ,

Yaþamýn nihayetinde kulaklarda çýnlayan alkýþ,

Ýlk insanýn kadim yalnýzlýðý,

Evrenin binlerce yýllýk ýssýzlýðý,

Topraðýn alnýna düþen her bir kar tanesi,

Ýlmek ilmek örülmüþ bembeyaz bir kefenin,

Unutulsa da oluþmuþ çýðlýk çýðlýða dokunma hikayesi.

Aðaçlar susmayý öðrendi bu mevsimde,

Kuþlar terk etmeyi,

Dökülenler yapraklar deðildi sanki,

Acýnýn ve çilenin kum taneleri zamanýn cenderesinde.

Ömrün buðulu penceresinde

Ýnsan deðil miydi yaþadýkça eksilen,

Isýnmaya çalýþtýkça titreyen?

Zemheri kemiklerime deðil,

Tüm ömrüme iþledi bu gece.

Çünkü kýþ,

Soðuðuyla deðil,

Zemherisiyle deðil,

Yüzleþtirdikleriyle acýttý canýmý sadece.

Yarým kalmýþ dualar,

Hiçbir zaman saðýlmamýþ yaralar,

Boy boy hayal kýrýklýklarý,

El deðmemiþ umutlar,

Vaktinde söylenememiþ sözler,

Göðün altýnda asýl kalmýþ,

Nefes gibi buz tutmuþlar birer birer.

Yaþam,

Yeryüzü macerasý ya da adý her neyse,

Donmamak için,

Hayatta kalmak için,

Yanmak için; için için

Bir ateþ arayýþý aslýnda,

Her doðan biraz ýsýnmak istemez mi

Ve her ölen soðuða gömülmez mi?

Her yaþayan üþüyerek büyümez mi?

Çocukluk, içimizdeki en sýcak yazdý,

Sonrasý hep mevsim kaymasý þimdi.

Bu gece,

Bu kýþ,

Üþüyorum,

Kendimden geçtim bir ara,

Þimdi kendimi bulamýyorum.