Elbet bir adý olmalý bu hâlin,

Kalabalýklarýn içinde üþüyen bu sesin,

Her alýþýmda canýmý yakan bu nefesin,

Yaný baþýmdan geçip giden herkesin.

Bir adý olmalý tüm bu çekilenlerin,

Bir tanýmý,

Bir anlamý bulunmalý.

Yalnýzlýk dediðim,

Kimsesizlik bildiðim,

Issýz bir rezillik çektiðim.

Kapýsý hiç çalýnmayan bir ev deðilim sadece;

Hiç kimsenin merak etmediði,

Ýþinin dahi düþmediði kayýp bir adres,

Her günüm can sýkýntýsý,

Her dakikam stres,

Düþmüyorum da artýk hayrete,

Gecem gündüzüm ayný anksiyete.

Cümlelerim yarým hala,

Kelimelerim öksüz,

Þiirlerim yetim,

Sanki koca alemde bir ben kimsesizim.