Karanlýk bir nehir gibi akar nihilist yalnýzlýk,

Ýç sesiyle koklaþýrken boðar umutlarý,

Sürükler insaný depresif bilinmeyene.

Anlamsýzlýðýn kývýlcýmýyla yükselen saðýr bir feryat,

Ezer düþünceyi, huzursuzluðun uðultusunda.

Var olmayan bir varoluþun aðýrlýðý çöker omuzlara,

Sýzar her hücreye bir zehir gibi hiç iz býrakmadan.

Tüm umutlar kurur, boþlukta kaybolup,

Ama beyinde var olan þüpheler hep yerinde durur.

Yeni ekinlerin hasat mevsimi yaklaþtýðýný,

Ruh fýsýldayýnca derinden,

Çýkmak gerek sýðýlamayan korunaklý kozadan.

Göbek baðý koptuðunda soðuyan vücut,

Rahimden daha huzurludur elbette,

Sýcacýk anne kollarýnda…

Dur bir dakika!

Anlamsýzlýðýn kývýlcýmýndan doðan bir umut filizi,

Yeþersin kalbinde bir an önce.

Nasuh yaðmurlar kuru topraða yaþam verir,

Varlýðýný fark eden aydýnlýða kavuþur.

Teslimiyet içinde salaha ermek,

Ýçteki fýsýltýlarla yeniden doðmak gerek.

Kendini koyacak ne çok yer var Hayyam,

Yalnýzlýðýn dýþýnda…

Ölüm var, kabir var; yaþam var bir daha.

Dr. Osman Akçay (Seðmenoðlu)