Güvendiğimiz tüm eller bir akşam vakti cebimize konmuş taşlar gibi ağırlaşıp bıraktı bizi,
en sevdiklerimiz, içimize ektiğimiz güllerin köküne tuz döker gibi çürüttü kalbimizi,
aynı gökyüzüne bakarken farklı yıldızlara dua ettiğimizi çok geç anladık,
yazık ettik birbirimize, çünkü susmayı erdem, kırmayı kader sandık.
İnsan olduğumuzu unuttuk;
acıya değmeden merhameti, yaraya dokunmadan sevgiyi bildiğimizi sandık,
oysa insan olmak, kirlenmeyi göze alarak sevmekti,
biz temiz kalalım diye birbirimizi kirlettik, farkına varmadan tükettik.
Yola çıktıklarımız, yolda bulduklarıyla isimlerini, yüzlerini, hatta seslerini değiştirdi,
aynı aynaya bakıp başka hayatlara özenen gözlerimiz gerçeği terk etti,
dostluk dediğimiz şey bir omuzdan ibaret kaldı dar sokaklarda,
ve her vedayla biraz daha eksildik, sanki kader bizi sessizce terk etti.
Damarlarımız tıkandı kalp atışımıza giden yolda biriken küllerden,
söylenmemiş sözler pıhtı oldu, kan dolaşımımız durdu gecelerden,
nefesimiz kesildi umutların peşinden koşarken,
çünkü umut hızlıydı, biz ise yaralıydık, düşe düşe öğrenirken.
Şimdi içimizde bir şehir var, ışıkları sönük, sokakları suskun,
her köşe başında yarım kalmış bir biz bekliyor mahzun,
belki de en büyük kaybımız birbirimiz değildi, kim bilir,
aynı acıda buluşabilecekken, aynı kalpte kalamamaktı asıl yenilgi, asıl zehir.
(
Yarım Kalmışız başlıklı yazı
HayaliBirRuh - T.S tarafından
30.01.2026 tarihinde sitemize eklenmiştir. Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu , kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz. Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. )
Okuduğunuz Yazının Site Kurallarını İhlal Ettiğini Düşünüyorsanız, Site Yönetimine Bildirmek İçin Tıklayınız.
