Çocukluk, isimsiz duygularla sabaha uyanmakmış,
Aşk; bir gülüşe saklanıp, bilmeden utanmakmış.
Masumiyet; kötülüğü duymadan iyiliği bilmek,
Kirlenmemiş bir gök gibi, içinde güneş saklarmış.
Ne bir beklenti vardı, ne birine benzemek,
Gelecek kaygısı yoktu; ne saat, ne gün...
Sevilmek hesapsızdı, ayrılık bilinmez bir söz,
Gitmek, oyundan çıkmaktı, incinmek ise son söz.
Olduğun halin yettiği, o nadir çağdı zaman,
Çocuk kalmak en büyük mucizeymiş o zaman.
Meğer büyümenin derdi ne çokmuş bu hayatta,
Keşke kalabilseydik, o en masum durakta.
Büyüdükçe öğrendik; susmayı, katlanmayı,
Bilmezdik çocukken hiç, uykusuz yaşlanmayı.
Dizimiz acırdı eskiden, şimdi ruhumuz kanar,
İnsan kendini kaybedince, çocukluğunu anar.
Belki hayat budur işte;
bitmeyen bir arayış,
İçimizde saklanan o çocuğa varış.
Her şeye rağmen bazen, dünyaya onunla bakmak,
En büyük hünerdir; o ateşi yeniden yakmak.
ve yeniden çocuk kalmak.
(
Çocuk Kalmak başlıklı yazı
HayaliBirRuh - T.S tarafından
10.02.2026 tarihinde sitemize eklenmiştir. Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu , kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz. Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. )
Okuduğunuz Yazının Site Kurallarını İhlal Ettiğini Düşünüyorsanız, Site Yönetimine Bildirmek İçin Tıklayınız.
