Son Yankı
Gün ağardı doğudan;
güneş parladı bulutlar arasından.
Sessizlik içinde bir evin avlusundan
bir ses yankılandı kör karanlıktan.
Çarptı acı sesler taş duvarlara;
çoğaldı, derinleşti her vuruşta.
Gece uyandı gündüzden önce.
Hapsoldu hayat o ıssız tebe
Sanki zaman durdu avluda.
Nefesler yarım kaldı o anda
Gölgeler ise kısaldı,
kaybolmaya çalışırcasına.
Gören olmadı o kemikten eli.
Kırdı canın paslı zincirini.
Ruhu uçarken bu hayattan,
Sildi toprak son izlerini.
(
Son Yankı başlıklı yazı
vo tarafından
4.02.2026 tarihinde sitemize eklenmiştir. Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu , kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz. Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. )
Okuduğunuz Yazının Site Kurallarını İhlal Ettiğini Düşünüyorsanız, Site Yönetimine Bildirmek İçin Tıklayınız.
