MELTEM PASTANESÝ

Pazar sabahýnýn erken saatleriydi. Bir tepeye çýkmýþ, duman mavisi denizi izliyordu. Dün geceki yaðmurdan arta kalan, yollarýn çamuru vardý çizmelerinde. Etrafa toprak ve çam kokusu yayýlýyordu. Çok katlý kuþ evlerine benzeyen yemyeþil çam aðaçlarýydý bunlar. Rüzgâr estiðinde, çam iðnelerinin senfonik uðultusu ile Serpil tüm düþüncelerinden sýyrýlýyordu.

Yirmi beþinci doðum gününde, pastasýný üflerken dilediði þey, beþ yýl sonra gerçekleþmiþti. Bu geçen zamanda çok þey deðiþmiþ olsa da her þeye raðmen o çok istediði kendi iþ yerini açmayý baþarmýþtý. Ýþine dört elle sarýlýnca, kýsa zamanda hayranlýk uyandýran bir baþarýya ulaþmýþtý.  En son ziyaretinin üzerinden neredeyse bir ay geçmiþ, anne ve babasýný bir daha görmemiþti. Dostlarýndan da uzaklaþmýþtý. Aramalara geri dönemeyiþi artýk onu rahatsýz etmemeye baþlamýþtý. Kendi dertleriyle öyle kafasýný kuma gömmüþtü ki baþka hiçbir kimse onu ilgilendirmiyordu.

Yayla yolu üzerinde derme çatma kurulmuþ bu çay bahçesinde, masasýna gelen karahindiba kahvesini yudumlarken, bunlarýn hiçbirini düþünmemeye çalýþýyordu. Kendini ispat etme heyecaný, giderek ruhunu güçsüzleþtiriyordu.

Kara bulutlar biranda gökyüzünü kaplayýnca, rüzgârla karýþýk bir yaðmur yaðmaya baþladý. Serpil, çay ocaðýnýn olduðu bölüme geçmek zorunda kaldý. Çeþitli kuþ resimleriyle kaplý örtüler, içerideki üç küçük masayý süslüyordu. Ne yazýk ki bu üç masa da doluydu. Serpil elinde fincaný ve telefonuyla ayakta kaldý.

Ortadaki masada siyah kazaklý, siyah pantolonlu gece gibi bir adam oturuyordu. Kemerli burnunun üzerindeki gözlüðünü eliyle düzeltirken ayakta bekleyen kadýna gayri ihtiyarý bakýp, yine okuduðu gazetesine döndü. Garson aceleyle gelip, kadýnýn elindeki fincaný aldýktan sonra müþterisine oturacak bir yer aradý.

“Þimdi size bir yer bulacaðým hanýmefendi.” dedikten sonra orta masaya doðru seslendi: “Salih Abi, bayana bir yer ayarlayabilir miyiz?” Adam gazetesini masaya býrakýp ayaða kalktý ve kadýna, “Buyurun hanýmefendi oturun lütfen..” diyerek karþýsýndaki sandalyeyi iþaret etti. Serpil, önce çekimser davrandý ama sonra adamýn vakur tavýrlarýna bakýnca masasýna oturmakta bir sakýnca görmedi.

Tokalaþýp, tanýþtýktan sonra bir sohbetin iki ucunu tutmaya baþladýlar. Salih, çok konuþkan biri deðildi ama laf lafý açýnca da cümleler aðzýndan dökülüveriyordu. Serpil arada, omuzlarýnda dalga dalga duran saçlarýný karýþtýrýyordu. Salih ise sakallarý ile oynuyordu ve bazen de gözlüðünü düzeltiyordu. Analiz yaparken hep sakallarýna dokunurdu. Okumayý çok sevdiði için artýk gözlem yeteneði hat safhaya ulaþmýþtý ve konuþan kiþinin sadece sesini dinlemiyordu. Ses tonu, duraklarý, seçtiði kelimeler, açtýðý konular ve tabiî ki vücut dili onun için birer ipucuydu.

Þubat ayýnda, Amanoslarýn serin rüzgârý ayaklarýnýn altýndan ufak da olsa gelip geçiyordu. Sýcacýk çaylarý gelince biraz ýsýndýlar. Serpil bakýmlý, üstüne baþýna bakýlýnca da varlýklý gözüküyordu. Lüks bir kafe yerine neden bu mütevazý çay bahçesindeydi? Salih içinden bunu sorguluyordu. Sakinlik ve doðaya yaklaþmanýn bir diðer adý da, iç hesaplaþmaydý. Kalabalýkta, gürültüde ve karmaþada insan kendi ile kozlarýný paylaþamazdý çünkü. Bunu Salih çok iyi bilirdi.

Serpil’in gözü, arada Salih’in kartal figürlü yüzüðüne takýlýyordu. Birkaç tahmini vardý tabiî ki ama onlarý kendisine saklýyordu þimdilik. Salih cesaretini toplayýp, “Size bir þey sorabilir miyim?” deyince, Serpil biraz heyecanlandý. “Buyurun lütfen.” diyebildi.

“Siz dýþarýda otururken, gözlerim arada size takýlýyordu. Denizi izleyen birinin genelde sakinleþmesi, yüz hatlarýnýn yumuþamasý gerekir fakat sizde ise çay bahçesinin avlusuna yayýlan bir huzursuzluk vardý. Dün gece okuduðum, Nereye yuvarlanýyorsun Küçük Elma kitabýnda bahsedilen, Hotinski çayýrýnda kurþuna dizilecek esir askerler gibi duruyordunuz. Acýsýný hafifletemediðiniz bir kayýp mý oldu? Yüzyýlýn Depremi hepimizi hazýrlýksýz yakalamýþtý. Kayýpsýz bir kiþi bile olmadý þu coðrafyada. Sizi anlayabilirim ama biran önce bu kayýp her neyse onunla baþa çýkmanýn bir yolunu bulmanýz gerekiyor.”

Serpil sessizce dinlemiþti Salih’i ama konuþmasý bittiðinde gözlerinden birer damla yaþ yanaklarýna doðru düþtü. Kendini toparlamaya çalýþýrken, çayýndan bir yudum aldý.

“Kusura bakmayýn, kendimi tutamadým. Biliyor musunuz, resmen içimi okudunuz. Evet, herkes gibi depremde bir kayýp yaþadým ben de. Dünyayý daha güzel görmeme sebep bir dostumu, hayallerimin mimarýný topraða verdim. Beraber bir iþ kuracaktýk, kendi ayaklarý üzerinde duran iki kadýn olmak için yemin etmiþtik. Þirin, tatlý bir pastanemiz olacaktý, insanlara en güzel günlerinde leziz ve mutluluk verecek pastalar piþirecektik. Meltem, gidince zor günler geçirdim, onu çok aradým. Hayallerimizin yýkýlan binalarýn altýnda kalmasýna gönlüm razý olmadý. Her þeye raðmen pastanemiz açýldý. Adýný da, Meltem Pastanesi koyduk. Ýkimiz için çok çalýþmaya baþladým. Onun ismi o tabeladan inmemeliydi. Ýkimizin uzun yýllar denemelerini yaptýðýmýz özel pastalar bir bir tezgâhta yerini aldý. Hatta yakýnda ikici þubemizi açmaya hazýrlanýyoruz. Ekibimden çok memnunum, sað olsunlar yürekleriyle çalýþýyorlar. Bunlar hep Meltem’in eseri. Burada olsaydý da bu baþarýmýzý ve müþterilerin o övgülerini duyabilseydi. Ama biliyorum ki o yukardan her þeyi izliyor. Bugün de Meltem’in doðum günü. Ondan biraz buruk içim. Çok konuþtum deðil mi?”

Salih, sorduðu sorudan mahcup olmuþtu. Serpil anlattýkça ve arada derin nefesler alýp dinginleþtikçe bu mahcupluðu kaybolmuþtu. Hiç tanýmadýðý bir insanýn, en derin yarasýný yakalamýþtý. Böylece çalýþkan, duygusal, zarif bir arkadaþ kazanmýþtý.

Biraz da kitaplardan, edebiyattan bahsettiler. Salih, kitapsýz yaþayamayacaðýný anlatýyordu Serpil’e. Yaðmur da dinmiþ, güneþ yüzünü göstermiþti. Garson elinde bir kutu ile gelip, onu masaya býraktý. Baþka bir isteklerinin olup olmadýðýný sordu. Salih birer tane çay söyledi ve Serpil’den kutuyu açmasýný rica etti. Merakla açýlan kutudan, üzerinde Meltem yazan küçük bir pasta çýktý.

“Arkadaþýnýzýn doðum günü kutlu olsun. Onun sayesinde ben de sizi tanýdým. Mumu üfleyin lütfen.” Serpil yüreðinin vadilerine serpilmiþ beyaz zambaklarýn heyecanýyla pastanýn üzerindeki mumu üfledi. Güzel þeyler olmaya devam ederken, yaþama küsmek de þýmarýklýk sayýlabilirdi. Serpil bu günün en güzel denk geliþini yaþamaya devam ediyordu..

                                                                                            Mavi Yýldýrým